برده عمارت جئون

پارت ¹⁵³
صدای موزیک غمگینی که می‌اومد دلم رو اتیش میزد.


موزیکی که چندین ماهی میشد


که هر وقت جونگکوک دلتنگ میشد میذاشت


و خودش رو یه روز کامل توی اتاق بوگوم حبس میکرد.


دستم رو روی قلبم گذاشتم


و چشمام لب به لب پر شد،غم جونگکوک آخر منو از پا در می‌آورد.


صدای موزیک چنان درد داشت که بغض نشست بیخ گلوم:

مرگ بوگوم برای جونگکوک تازه بود.

آروم لای در رو باز کردم


و جونگکوک رو در حالی پیدا کردم که به لبه ی تخت کوچولوی بوگوم تکیه داده و قاب عکس توی دستش بود.


خیره به عکس حتی پلک هم نمیزد.


گریه نمیکرد اما کاش گریه میکرد و سبک میشد.


اشکام برای باریدن مسابقه میدادن.


قدم کوتاهی به طرفش برداشتم و لب زدم:
-جونگکوک...

صدای غم گرفته اش خشدار و گرفته بود.


انگار که پاکت پاکت سیگار کشیده و ریه هاش پر از دود بودن:


-برو بیرون ات...
-بذار...بذار حرف بزنیم


صداش درد داشت،جونگکوک درد می‌کشید و باعثش من بودم.


چشماش رو روی هم فشار داد و دوباره گفت:
-برو بیرون...

میترسیدم برم و بلایی سرش بیاد.
میترسیدم از دست بدمش.

کاش من میمردم و بوگوم زنده بود:
-من...میخوام...

یهو قاب عکس توی دستش رو به طرفم پرت کرد و فریاد کشید:


-گفتم گمشو بیرون