ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﺕ ﺭﺍ . ﺑﻌﺪ
ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﺕ ﺭﺍ . ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﻣﯿﻤﺎﻧﯽ
ﻭ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﯼ .
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺵ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﺟﯿﺐ ﺍﺳﺖ، ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﯿﺒﺖ
ﭘﻨﻬﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﯿﮑﻨﯽ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﯼ ﻫﻮﺍ، ﺍﺯ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﺁﺩﻣﻬﺎ .
ﺍﺯ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﻟﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﺍﺯ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﻟﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ. ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﯽ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ .
ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯿﺸﻮﯼ ... ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ .
ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﯼ ﺑﺎﻻ ﻭ
ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﮕﻮﯾﯽ : ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ! ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ !
ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽﺩﻫﯽ ﭼﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ . ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ
ﮐﻨﯽ .
ﻭ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﯼ .
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺵ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﺟﯿﺐ ﺍﺳﺖ، ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﯿﺒﺖ
ﭘﻨﻬﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﯿﮑﻨﯽ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﯼ ﻫﻮﺍ، ﺍﺯ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﺁﺩﻣﻬﺎ .
ﺍﺯ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﻟﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﺍﺯ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﻟﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ. ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﯽ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ .
ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯿﺸﻮﯼ ... ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ .
ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﯼ ﺑﺎﻻ ﻭ
ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﮕﻮﯾﯽ : ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ! ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ !
ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽﺩﻫﯽ ﭼﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ . ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ
ﮐﻨﯽ .
- ۵.۶k
- ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
