سناریو اوبیکاکا
در زندگی دیگر ( دوباره مرا پیدا کن )
پارت ۱۹ : گرمای صبحگاهی
اولین چیزی که کاکاشی متوجه آن شد، گرما بود.
نه هر گرمایی - این گرمایی آهسته و عمیق بود که از پارچه پیراهنش نفوذ میکرد، به پوستش فرو میرفت و او را به تخت محکم میبست، طوری که هیچ چیز دیگری نمیتوانست. این گرمایی بود که مثل یک وعده نرم، محکم و غیرقابل انکار، دورت میپیچید و به آرامی او را از آخرین رگههای خواب بیرون میکشید.
چیزی نرم زیر گونهاش بود—قطعاً نه بالش زبر و خشن همیشگیاش. چیزی گرمتر، نرمتر و بیشک زنده، که با ریتمی یکنواخت و مسحورکننده بالا و پایین میرفت.
سینه
مخصوصاً سینهی اوبیتو.
کاکاشی به آرامی پلک زد، مژههای نقرهایاش روی پوستش کشیده میشد و نگاهش به وسعت صاف پوست برنزهاش که تنها چند اینچ با صورتش فاصله داشت، دوخته شده بود. خطوط تیز عضلات زیر پنبه نازک شلوار راحتی اوبیتو شل شده بودند. سرش به آرامی روی گودی ترقوه اوبیتو قرار گرفته بود و نفسش با بوی ضعیف پوست آفتابزده و چیزی تیرهتر - ادکلن کهربایی مخلوط با کمترین ردی از دود چوب و ادویهای که کاکاشی نمیتوانست کاملاً تشخیص دهد - در میآمیخت.
یک پا - یک پای سنگین و عضلانی - دور پای کاکاشی پیچیده شده بود و آنها را مانند قطعات پازلی که بهتر از آنچه هر دو میخواستند اعتراف کنند، به هم قفل کرده بود. بازویش روی شکم اوبیتو قرار گرفته بود، انگشتانش بیاختیار تکان میخوردند و در لبه شلوار نرمش حلقه شده بودند، گویی میترسید رها شود.
برای لحظهای، کاکاشی همانجا دراز کشید و خیره شد.
خیره به نحوهی تکان خوردن آرام مژههای اوبیتو، انگار که در لبههای شکنندهی یک رویا گیر افتاده باشد. نحوهی باز شدن لبهایش، نفسهای کوتاه و یکنواختش. بالا و پایین رفتن آهسته و پیوستهی سینهاش زیر کف دست کاکاشی.
اوبیتو در این حالت به طرز باورنکردنی جوان به نظر میرسید - پسرانه، بیدفاع، آسیبپذیر به شکلی که هرگز در بیداری به خود اجازه نمیداد. نوعی آسیبپذیری که کاکاشی از نگاه مستقیم به آن میترسید، زیرا چیزی شکننده را در درونش میشکافت.
کاکاشی آب دهانش را قورت داد، گلویش ناگهان خشک شد.
دلش میخواست خود را کنار بکشد، دوباره به بیحسیِ راحتِ خواب فرو برود.
اما او نتوانست.
چون ضربان قلب اوبیتو زیر انگشتانش پیوسته میکوبید - قوی، مطمئن، زنده. مثل ضربان بیصدای طبل میزد و با بالا و پایین رفتن سینهاش هماهنگ بود. واقعی بود. در لحظه. و به طرز وحشتناکی نزدیک.
قبل از اینکه کاکاشی بتواند بیش از حد فکر کند، اوبیتو از جا پرید.
ابروهایش در آن حالت نیمه هوشیار در هم رفت، چشمانش باز بودند اما هنوز از خواب سنگین بودند. یکی از بازوها به آرامی حرکت کرد و مانند افساری دور کمر کاکاشی چرخید و او را به طرز غیرممکنی به خود نزدیک کرد تا جایی که بدنهایشان سرخ شد، پوست در برابر پوست زیر پارچه نازک.
نالهای آرام و آهسته از گلوی اوبیتو بیرون آمد.
«به همین زودی صبح شد...؟» او زیر لب گفت، صدایی که از خواب گرفته و گرفته بود، کلماتش مثل یک راز خصوصی که خیلی زود فاش شده باشد، نامفهوم بودند.
کاکاشی در تب و تاب آن لحظه خشکش زد، نفسش بند آمد در حالی که دست اوبیتو پایینتر میرفت و انگشتانش مسیرهای سبک و تنبلی را در امتداد انحنای ستون فقراتش دنبال میکردند. گرمای لمسش لرزهای غیرارادی به بدن کاکاشی انداخت.
اوبیتو با صدایی گرفته زمزمه کرد: «خدای من، چقدر خونگرمی.»
کاکاشی با لحنی خشک گفت: «من بخاری نیستم.» اما کلمات نرمتر از آنچه انتظار داشت از دهانش خارج شدند - بسیار نرمتر از آنچه در نظر داشت. حقیقت این بود که گرمایی که زیر پوستش جمع شده بود حس خوبی داشت. ضروری. مثل نفس کشیدن.
اوبیتو یک چشمش را به زور باز کرد، آنقدر که بتواند موهای نقرهای که به استخوان ترقوهاش میچسبیدند، سرخی ملایمی که گونههای کاکاشی را پوشانده بود و جابهجایی نامحسوس ماسکش را که از خواب کمی کج شده بود، ببیند.
لبهایش به لبخندی تنبل و آگاهانه کش آمد.
«پس توضیح بده که چرا توی بغلت از خواب بیدار شدم.»
گونههای کاکاشی بیشتر سرخ شدند و حرارت مانند آتش وحشی بالا رفت. او شروع به عقب کشیدن کرد، اما قبل از اینکه بتواند تکان بخورد، حلقهی اوبیتو محکمتر شد.
«نه. مال منه دیگه.»
قلب کاکاشی به شدت میتپید و گرمای آن، تیز و ناگهانی شد.
پارت ۱۹ : گرمای صبحگاهی
اولین چیزی که کاکاشی متوجه آن شد، گرما بود.
نه هر گرمایی - این گرمایی آهسته و عمیق بود که از پارچه پیراهنش نفوذ میکرد، به پوستش فرو میرفت و او را به تخت محکم میبست، طوری که هیچ چیز دیگری نمیتوانست. این گرمایی بود که مثل یک وعده نرم، محکم و غیرقابل انکار، دورت میپیچید و به آرامی او را از آخرین رگههای خواب بیرون میکشید.
چیزی نرم زیر گونهاش بود—قطعاً نه بالش زبر و خشن همیشگیاش. چیزی گرمتر، نرمتر و بیشک زنده، که با ریتمی یکنواخت و مسحورکننده بالا و پایین میرفت.
سینه
مخصوصاً سینهی اوبیتو.
کاکاشی به آرامی پلک زد، مژههای نقرهایاش روی پوستش کشیده میشد و نگاهش به وسعت صاف پوست برنزهاش که تنها چند اینچ با صورتش فاصله داشت، دوخته شده بود. خطوط تیز عضلات زیر پنبه نازک شلوار راحتی اوبیتو شل شده بودند. سرش به آرامی روی گودی ترقوه اوبیتو قرار گرفته بود و نفسش با بوی ضعیف پوست آفتابزده و چیزی تیرهتر - ادکلن کهربایی مخلوط با کمترین ردی از دود چوب و ادویهای که کاکاشی نمیتوانست کاملاً تشخیص دهد - در میآمیخت.
یک پا - یک پای سنگین و عضلانی - دور پای کاکاشی پیچیده شده بود و آنها را مانند قطعات پازلی که بهتر از آنچه هر دو میخواستند اعتراف کنند، به هم قفل کرده بود. بازویش روی شکم اوبیتو قرار گرفته بود، انگشتانش بیاختیار تکان میخوردند و در لبه شلوار نرمش حلقه شده بودند، گویی میترسید رها شود.
برای لحظهای، کاکاشی همانجا دراز کشید و خیره شد.
خیره به نحوهی تکان خوردن آرام مژههای اوبیتو، انگار که در لبههای شکنندهی یک رویا گیر افتاده باشد. نحوهی باز شدن لبهایش، نفسهای کوتاه و یکنواختش. بالا و پایین رفتن آهسته و پیوستهی سینهاش زیر کف دست کاکاشی.
اوبیتو در این حالت به طرز باورنکردنی جوان به نظر میرسید - پسرانه، بیدفاع، آسیبپذیر به شکلی که هرگز در بیداری به خود اجازه نمیداد. نوعی آسیبپذیری که کاکاشی از نگاه مستقیم به آن میترسید، زیرا چیزی شکننده را در درونش میشکافت.
کاکاشی آب دهانش را قورت داد، گلویش ناگهان خشک شد.
دلش میخواست خود را کنار بکشد، دوباره به بیحسیِ راحتِ خواب فرو برود.
اما او نتوانست.
چون ضربان قلب اوبیتو زیر انگشتانش پیوسته میکوبید - قوی، مطمئن، زنده. مثل ضربان بیصدای طبل میزد و با بالا و پایین رفتن سینهاش هماهنگ بود. واقعی بود. در لحظه. و به طرز وحشتناکی نزدیک.
قبل از اینکه کاکاشی بتواند بیش از حد فکر کند، اوبیتو از جا پرید.
ابروهایش در آن حالت نیمه هوشیار در هم رفت، چشمانش باز بودند اما هنوز از خواب سنگین بودند. یکی از بازوها به آرامی حرکت کرد و مانند افساری دور کمر کاکاشی چرخید و او را به طرز غیرممکنی به خود نزدیک کرد تا جایی که بدنهایشان سرخ شد، پوست در برابر پوست زیر پارچه نازک.
نالهای آرام و آهسته از گلوی اوبیتو بیرون آمد.
«به همین زودی صبح شد...؟» او زیر لب گفت، صدایی که از خواب گرفته و گرفته بود، کلماتش مثل یک راز خصوصی که خیلی زود فاش شده باشد، نامفهوم بودند.
کاکاشی در تب و تاب آن لحظه خشکش زد، نفسش بند آمد در حالی که دست اوبیتو پایینتر میرفت و انگشتانش مسیرهای سبک و تنبلی را در امتداد انحنای ستون فقراتش دنبال میکردند. گرمای لمسش لرزهای غیرارادی به بدن کاکاشی انداخت.
اوبیتو با صدایی گرفته زمزمه کرد: «خدای من، چقدر خونگرمی.»
کاکاشی با لحنی خشک گفت: «من بخاری نیستم.» اما کلمات نرمتر از آنچه انتظار داشت از دهانش خارج شدند - بسیار نرمتر از آنچه در نظر داشت. حقیقت این بود که گرمایی که زیر پوستش جمع شده بود حس خوبی داشت. ضروری. مثل نفس کشیدن.
اوبیتو یک چشمش را به زور باز کرد، آنقدر که بتواند موهای نقرهای که به استخوان ترقوهاش میچسبیدند، سرخی ملایمی که گونههای کاکاشی را پوشانده بود و جابهجایی نامحسوس ماسکش را که از خواب کمی کج شده بود، ببیند.
لبهایش به لبخندی تنبل و آگاهانه کش آمد.
«پس توضیح بده که چرا توی بغلت از خواب بیدار شدم.»
گونههای کاکاشی بیشتر سرخ شدند و حرارت مانند آتش وحشی بالا رفت. او شروع به عقب کشیدن کرد، اما قبل از اینکه بتواند تکان بخورد، حلقهی اوبیتو محکمتر شد.
«نه. مال منه دیگه.»
قلب کاکاشی به شدت میتپید و گرمای آن، تیز و ناگهانی شد.
- ۳.۷k
- ۱۹ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط