ﻳﺎﺩ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﻳﻎ

ﻳﺎﺩ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﻳﻎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻳﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻡ ﺧﻴﺮﻩ ﺑﻪ ﺭﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﺪﺍﺩ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻱ ﺗﺎ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺷﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﺧﻄﺎﻳﻲ ﮐﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺯ ﻣﻦ ﺭﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻔﺖ ﺑﮕﺴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﺟﺎﻳﻲ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺍ
ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭﻡ ﺑﺴﺖ
ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻣﻴﻨﮕﺮﻡ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻭﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﺮﻡ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺩ ﻋﺸﻘﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﺳﻮﺯ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﭘﺮ ﺷﺮﺭﻡ ﭼﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻩ ﭼﻮ ﺩﻭﺭﺵ ﺳﺎﺯﻡ
ﺑﻲ ﮔﻤﺎﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺑﺮﻭﺩ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﻭﺭﻧﻪ
ﺩﺭﺩﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﻟﺒﻲ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻦ ﻣﻲ ﻟﻐﺰﺩ
ﻣﻲ ﮐﺸﻢ ﺁﻩ ﮐﻪ ﮐﺎﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﮐﺎﺵ ﺍﻳﻦ ﻟﺐ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻣﻲ ﺑﻮﺳﺪ
ﻟﺐ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺑﺪﺧﻮ ﺑﻮﺩ
ﻣﻲ ﮐﺸﻨﺪﻡ ﭼﻮ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ
ﭘﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﺪ ﺁﻏﻮﺷﺶ
ﭼﻪ ﺷﺪ ﺁﻥ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ
ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ
ﺷﻌﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺯ ﺩﻝ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻏﻢ ﻋﺸﻘﺶ ﺭﺍ
ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮﻩ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺭﻭﻳﺶ ﺷﺪ
ﺑﺎ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﻢ ﺳﺘﻢ ﻋﺸﻘﺶ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧﻪ ﺯ ﻣﻮﻳﻢ ﺑﺮﺩﺍﺭ
ﺳﺮﻣﻪ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﻦ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
ﺑﮑﻦ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻫﻨﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺠﺰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻢ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﺭﺧﻢ ﺣﻴﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻪ ﭼﮑﺎﺭ ﺁﻳﺪﻡ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ
ﺑﺸﮑﻦ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﺍﻱ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﺎﺻﻠﻢ ﭼﻴﺴﺖ ﺯ ﺧﻮﺩﺁﺭﺍﻳﻲ
ﺩﺭ ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﺑﮕﺴﺴﺘﻢ
ﮐﺲ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ ﭼﺮﺍ ؟ ﺑﺎﮐﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﻓﺎﺵ ﮔﻮﻳﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻢ
ﻗﺎﺻﺪﻱ ﺁﻣﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺭﻩ ﺩﻭﺭ
ﺯﻭﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺍﺯ ﮐﻴﺴﺖ
ﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﺁﻥ ﺯﻥ
ﺩﻳﺮ ﮔﺎﻫﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺰﻝ ﻧﻴﺴﺖ