The same as usual- part 3
وقتی رسیدن به ویلا فلیکس از ماشین پیاده شد و رفت سمت درختا و گل و گیاه توی محوطه ویلا
فلیکس:واو چقدر قشنگه منظره اش
هیون:دوسش داری؟
فلیکس:اوهوم خیلی قشنگه
هیون:اگر بخوای میتونه برای تو باشه
فلیکس:اینجا ویلای خانوادگی شماست مال من که نمیتونه باشه
هیون:شاید بشه. بریم داخل یا میخوای توی حیاط میز بچینم؟
فلیکس:من میز رو میچینم. هنوز نمیفهمم چجوری قراره پولی که به اون اقا دادید رو با اومدن گردش همراهتون جبران کنم
هیون:چون ارزشت بیشتر از اون پوله است و بودنت به صدها میلیارد پول می ارزه
هیونجین رفت داخل خونه فلیکس هم پشت سرش اومد. نمیدونست باید نسبت به این حرف چه ری اکشنی نشون بده. ضربانش بالا رفته بود و از یه طرف جلوی اون خجالت هم میکشید. نمیدونست چرا ولی انگار وقت نزدیکشه یه حس امنیت و ارامشی داره
هیون:هی کجایی؟
فلیکس: بله؟ صدام کردید؟
هیون:چند باری صدات کردم. برو لباس راحتی بپوش بیا من میزو میچینم
فلیکس:نه نه من میچینم میز رو
هیون:باهم میچینیم
فلیکس لباسش رو با یه لباس راحتی عوض کرد و سریع رفت تا میز رو بچینه.
فلیکس:خیلی زحمت کشیدید ممنونم واقعا
هیون:میگما نظرته یکم صمیمی تر با بشیم؟اخه خیلی رسمی صحبت میکنی. تو منو هیونجین صدا کن
فلیکس:اخه.. باشه چشم
هیون:افرینن
بعد خوردن غذا فلیکس توی باغ گشت و گشت و کلی عکس گرفت از گل و گیاها هیونجین هم روی صندلی توی حیاط نشسته بود به پسر مو بلوند روبروش که هی از اینور به اونور میرفت نگاه میکرد. اولین روز که تونست فلیکس رو کنار خودش داشته باشه شروع شده بود بالاخره بعد مدت ها
دیدید وقتی داره بهتون خوش میگذره ساعت چقدر سریع میگذره؟ برای هیونجین هم یه نصفه روز انقدر سریع گذشت که انگار همش 2 ساعت پیشش بوده .اصلا دلش نمیخواست فلیکس رو برسونه خونه. سعی کرد با سرعت تقریبا کمی بره تا دیرتر به خونه ی فلیکس برسه.
#استری_کیدز #فیکشن #سناریو #هیونجین #فلیکس
فلیکس:واو چقدر قشنگه منظره اش
هیون:دوسش داری؟
فلیکس:اوهوم خیلی قشنگه
هیون:اگر بخوای میتونه برای تو باشه
فلیکس:اینجا ویلای خانوادگی شماست مال من که نمیتونه باشه
هیون:شاید بشه. بریم داخل یا میخوای توی حیاط میز بچینم؟
فلیکس:من میز رو میچینم. هنوز نمیفهمم چجوری قراره پولی که به اون اقا دادید رو با اومدن گردش همراهتون جبران کنم
هیون:چون ارزشت بیشتر از اون پوله است و بودنت به صدها میلیارد پول می ارزه
هیونجین رفت داخل خونه فلیکس هم پشت سرش اومد. نمیدونست باید نسبت به این حرف چه ری اکشنی نشون بده. ضربانش بالا رفته بود و از یه طرف جلوی اون خجالت هم میکشید. نمیدونست چرا ولی انگار وقت نزدیکشه یه حس امنیت و ارامشی داره
هیون:هی کجایی؟
فلیکس: بله؟ صدام کردید؟
هیون:چند باری صدات کردم. برو لباس راحتی بپوش بیا من میزو میچینم
فلیکس:نه نه من میچینم میز رو
هیون:باهم میچینیم
فلیکس لباسش رو با یه لباس راحتی عوض کرد و سریع رفت تا میز رو بچینه.
فلیکس:خیلی زحمت کشیدید ممنونم واقعا
هیون:میگما نظرته یکم صمیمی تر با بشیم؟اخه خیلی رسمی صحبت میکنی. تو منو هیونجین صدا کن
فلیکس:اخه.. باشه چشم
هیون:افرینن
بعد خوردن غذا فلیکس توی باغ گشت و گشت و کلی عکس گرفت از گل و گیاها هیونجین هم روی صندلی توی حیاط نشسته بود به پسر مو بلوند روبروش که هی از اینور به اونور میرفت نگاه میکرد. اولین روز که تونست فلیکس رو کنار خودش داشته باشه شروع شده بود بالاخره بعد مدت ها
دیدید وقتی داره بهتون خوش میگذره ساعت چقدر سریع میگذره؟ برای هیونجین هم یه نصفه روز انقدر سریع گذشت که انگار همش 2 ساعت پیشش بوده .اصلا دلش نمیخواست فلیکس رو برسونه خونه. سعی کرد با سرعت تقریبا کمی بره تا دیرتر به خونه ی فلیکس برسه.
#استری_کیدز #فیکشن #سناریو #هیونجین #فلیکس
- ۱.۷k
- ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط