زِ ایلِ سَر بلندِ بختیارُم

زِ ایلِ سَر بلندِ بختیارُم
زِ قوم آریایی ریشه دارُم

مَه و آستاره و اَفتَو وابامه
کُرِ بِرنَو به شونه روزگارُم

چه واوی که مَهَلُم نِهنه زَرده
نَدونه وا عَلادین خورزِمارُم؟؟

زِ روزی که دیه شعری نَخونده
مُو تِهنا لِشکِ هُشکه گَلِ دارُم

صِدا قَهقَه نیاهه دی به تاراز
سی نیخونه دیه کَوگِ بهارُم

چه دردی وَسته به لاشِت زَمونه
که روز و شَونه کِردی زَهرِمارُم

جَوونیم رَهده و غَمچینِ دَردُم
بَلیطِ پیر و خَلِ پا مُنارُم

زِمستون و پاییزم پُر زِ درده
تَوستون و بَهارم غَم وِ بارُم

چَویلِ سَوزِ کوهسارُم تونی تو
وابا آستاره صُو بَیو وا دیارُم

به نومِ هَفت و چار اِسمُم بُلنده
نَگوین گویَل کَس و کاری نَدارُم

نِمادُم آتش و کورُش باوامه
به اِسمِ بختیاری سَردیارُم

به غیرا دام که زِندُم وا خیالِس
بَووم یَعنی همه ایل و تَوارُم