ﺩﻳﺮﮔﺎﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ

ﺩﻳﺮﮔﺎﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ
ﺭﻧﮓ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻧﮕﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻣﺮﺍ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪ،
ﻟﻴﻚ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺩﺭ ﻗﻴﺮ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺧﻨﻪ ﺍﻱ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ
ﺩﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻱ ﻟﻐﺰﺩ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﻭﻫﻤﻲ ﺍﺳﺖ ﺯ ﺑﻨﺪﻱ ﺭﺳﺘﻪ.
ﻧﻔﺲ ﺁﺩﻣﻬﺎ


ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﻫﻮﺍ،
ﻫﺮ ﻧﺸﺎﻃﻲ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺟﺎﺩﻭﻳﻲ ﺷﺐ
ﺩﺭ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﻣﻦ ﻭ ﻏﻢ ﻣﻲ ﺑﻨﺪﺩ.
ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻼ‌ﺵ،
ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﺩ.
ﻧﻘﺶ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ،
ﺷﺐ ﺯ ﺭﺍﻩ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻭﺩ ﺍﻧﺪﻭﺩ.
ﻃﺮﺡ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﻜﻨﺪﻡ ﺩﺭ ﺷﺐ،
ﺭﻭﺯ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻨﺒﻪ ﺯﺩﻭﺩ.
ﺩﻳﺮﮔﺎﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺭﻧﮓ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺟﻨﺒﺸﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ،
ﺩﺳﺘﻬﺎ، ﭘﺎﻫﺎ ﺩﺭ ﻗﻴﺮ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ.