ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﯽ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ...ﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ!

ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﯽ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ...ﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ!
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﺷﺐ ﻣﻦ ﻣﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘﺎﯼِ ﺳﺴﺖ ﻭ ﺗﻦِ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﺁﺧِﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﺩﮔﺮ
ﺭﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﯾﮏ ﺷﺐ ﻣﻦِ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻮﺱِ ﮐﻮﯼِ ﺗﻮ ﮐﺮﺩﻡ
ﻫﻮﺱِ ﻣﻮﯼِ ﺗﻮ ﻭ ﺑﻮﯼِ ﺗﻮ ﻭ ﺭﻭﯼِ ﺗﻮ ﮐﺮﺩﻡ
ﺳﺮِ ﺳﺠﺎﺩﻩ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺤﺮﮔﺎﻩ ﻧﺸﺴﺘﻢ
ﺑﻨﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﯼ ﮔﺴﺴﺘﻢ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﯾﺶ
ﺷﮑﺴﺘﻢ
ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻭﺍﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥِ ﺳﯿﺎﻫﺖ ﺑﻮﺳﻪ ﯼ
ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﮔﺎﻫﺖ
ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﯾﺖ !
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﺑﺮ ﻫﻢ ﮔﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﺭﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺑﺴﺎﻁ ﺁﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺩﻝِ ﺳﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ!
ﺩﻭﺵ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﯾﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﻧﻔﺴﻢ ﺣﺒﺲ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﯿﻨﻪ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﻧﮕﺎﻩ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ !
ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺭﺍﻡ. ﻗﻄﺮﻩ ﯼ ﺍﺷﮏ ﺧﺪﺍ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺭﺍ
ﺷﺴﺖ !
ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﺧﯿﺲ .... ﭘﺎﯼ ﻫﺎ ﺳﺴﺖ.
ﻟﺮﺯﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ. ﺗﻮ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟
ﻧﮕﺮﺍﻧﻢ ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺩ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺣﺎﻟﺖِ ﻣﻮﯼِ ﺗﻮ ﺑﺮﻫﻢ ﺑﺰﻧﺪ
ﯾﺎ ﺑﺨﺮﺍﻣﺪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺑﯽ
ﻧﮑﻨﺪ ﺯﻭﺯﻩ ﯼ ﯾﮏ ﮔﺮﮒ،
ﺍﺯ ﺳﺮﺕ ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺮﺍﻧﺪ ..
ﻧﮕﺮﺍﻧﻢ ﻧﮕﺮﺍﻧﻢ ..
ﻣﻦ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻭ ﺷﺐ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﻣﺤﺠﻮﺏ.
ﻣﻦ ﻗﺴﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻡ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶِ ﺍﯾﻦ ﺷﺐ،
ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽِ ﺳﻤﺎﻭﺍﺕ ،
ﺑﻪ ﮐﻮﺍﮐﺐ،
ﺑﻪ ﺳﯿﺎﺭﺍﺕ
*حذر
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺶِ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ