************ﻣﻦ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﭘﺮ ﺩﺭﺩﻡ ، ﻫﯿﭻ ﻣﺴﮑﻨﯽ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﻧﯿﺲﺑﺎ

************ﻣﻦ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﭘﺮ ﺩﺭﺩﻡ ، ﻫﯿﭻ ﻣﺴﮑﻨﯽ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﻧﯿﺲﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﻤﺪﺭﺩﻡ ، ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻭﯼ ﻣﺎ ﻗﻬﺮ ﺗﻘﺪﯾﺮﻫﻨﻮﺯ ﺗﯿﮏ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﺳﺮﻡ ﻓﺮﺻﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭ ﺍﺯﻡ ﻣﯿﮕﯿﺮﻩﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺁﺭﻭﻡ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﺶ ﺍﻭﻥ ﺯﺧﻤﯽ ﻣﯿﺸﻪﻣﻦ ﺑﺎ ﺻﻠﯿﺐ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﻓﮏ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺿﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﺍﻡﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺍﻭﻧﺎﯾﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺱ ﺩﺍﺭﻥ ﻣﺚ ﻣﻦ ﺷﻦﻣﻦ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺍﻣﯿﺪ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﯾﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﻢﺗﺎ ﻣﯿﺎﻡ ﯾﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ ﺩﺷﻤﻨﺎﻡ ﻗﺪ ﺍﺭﺗﺶ ﻣﯿﺸﻦﻫﻤﻪ ﻣﺜﻪ ﻫﻢ ﭘﺮ ﺩﺭﺩﯾﻢ ؛ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺭﻭﺯﺍﻣﻮﻥ ﻣﺜﻪ ﺭﻭﺯﺍﯼ ﻗﺒﻠﯽﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﯼ ﺍﺑﺮﯼ ؛ ﺩﺳﺘﺎﻣﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﻮﻥ ﺷﻬﺮ ﻏﻤﮕﯿﻦﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻗﻬﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ ؛ ﺍﻭﻥ ﺟﻮﺍﺑﻤﻮ ﻧﻤﯿﺪﻩﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﺍﻡ ﺍﺷﮏ ﺭﯾﺨﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨم ولی...