بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت سوم :
فرض کنید کسی در بیابانی راه را گم کرده، دچار تشنگی شدید شده است و ناگهان باران رحمت می‌بارد. او ظرفی دارد و دهانۀ آن را زیر باران، اما رو به زمین می‌گیرد و هر از چند گاهی به دورن ظرفش می‌نگرد و چون می‌بیند همچنان خالی و خشک است، می‌گوید: خدایا! چرا از این باران به من نمی‌ دهی؟!
فرض کنید کسی مطالعه ندارد، تفکر و تعقل نمی‌نماید، بصیرت به خرج نمی‌ دهد، آیات قرآن مجید را با تفکر نمی‌ خواند، به مواعظ عُلما گوش نمی‌کند اما گله‌مند می‌شود که چرا خداوند سبحان به واسطۀ اهل عصمت علیهم السلام، او را آگاه نمی‌سازد. در اینجا باید گفت:گر گِدا کاهل بود، تقصیر صاحبخانه چیست؟!
علّت و معلول : اگر چه خداوند متعال، رحمان، رحیم، جواد و کریم است و بسیای از نعمات را حتی بدون درخواست موهبت نموده و می‌نماید؛ اما او علیم و حکیم نیز هست و نظام علّیت را بر عالم خلقت و هدایت، حاکم نموده است؛لذا کسب فیض بیشتر، مستلزم فراهم شدن عللی می‌باشد و محرومیت نیز بدون علّت نمی‌ باشد؛ و بدیهی است که اگر علّت نباشد، معلول نیز نخواهد بود؛ چنان که می‌ فرماید: وَأَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ - در راه خدا انفاق کنید و خود را با دست خود به مهلکه نیندازید (سوره بقره بخشی از آیه 195)یعنی خودداری از انفاق، علتی است برای هلاکت!
به عنوان مثال: بی‌توجهی، غفلت، مطالعه ننمودن، ناشکری، سبک شمردن نماز، تلاوت ننمودن قرآن کریم، بد رفتاری نسبت به پدر و مادر، قطع صلۀ ارحام، خوددای از صدقه و انفاق، عدم رسیدگی به ضعفا و یتیمان، و دغدغه نداشتن نسبت به گرفتاری‌هاو مظلومیت مردم و به ویژه مسلمانان و همه از موانع کسب فیض بیشتر و رشد می‌باشند!
فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ - ما انسان هنگامی كه خداوند او را برای آزمايش اكرام می‏كند و نعمت می‏بخشد مغرور می‏شود و می‏گويد: پروردگارم مرا گرامی داشته!(15)(ادامه دارد...)