ﺯﻥ ﻫﺎ ﮔـﺎﻫﯽ ﺗﻤﺎﻣﯽ ِ ﺩﻧﯿﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ

ﺯﻥ ﻫﺎ ﮔـﺎﻫﯽ ﺗﻤﺎﻣﯽ ِ ﺩﻧﯿﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﯿﺎﻥ ِ ﭼﺎﺭﺩﯾـﻮﺍﺭﯼ ِ ﺁﻏﻮﺵ ﯾﮏ ﻣﺮﺫ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯾﺶ؛
ﻧـﺎﺯ ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ
ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻏﻮﺵ ِ ﺧﺎﻟﺺ ِ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﯽ ﺍﺕ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ !
ﺯﻥ ﻫﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﯽ ﺻﺪﺍ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﺯﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ ...
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﻫﻢ ﺭﻭﺯ ﻫﺎﯼ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺭﺥِ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺑﮑﺸﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ
ﺑﯽ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺑﯽ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺵ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺩﻟﺸﺎﻥ؛
ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﯾﺸﺎﻥ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﻫﻢ
ﮔﻮﺵ ﻓﻠﮏ ﺭﺍ ﮐﺮ ﮐﻨﺪ؛
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺪﺍﯼِ ﺑﻐﺾِ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﯼ ﺑﯿﺦِ ﮔﻠﻮ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ !
ﺯﻥ ﻫﺎ
ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﮎ ﺷﺎﻥ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ
ﻫﻤـﺪِﻝ ﻭ ﻫﻤﺪﻣﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺑﮕﻮﯾــﻨﺪ :
" ﺗــﻮ "
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﭘﺎﯼِ ﻣﺮﺍﺩﻧﮕﯽ ﺍﺕ،
ﭘﺎﯼِ ﻣﻦ ِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﺑﻤﺎﻥ
" ﻣﻦ "
ﻫﻤـﻪ ﯼ ﺯﻧـﺎﻧـﮕﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﭘﺎﯼِ ﺗﻮ
ﭘﺎﯼ ِ
ﺩﻧﯿﺎﯾــﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ ...