خدا بود و خونِ خدا

خدا بود و خونِ خدا
و اسبی رها در باد
و گودی قتلگاه
و سایه های پشیمان عصری از خون
نگاه خشم آلود شِمر و مردانی که قصد غنیمت کردند
دیوانگان شریکِ مرگ
شعله های به خاکستر نشسته ی شقاوت
کفش هایت را از پا درآوردند
پیراهن پاره پاره ات را دزدیدند
عمامه ات را پنهان کردند
انگشت و انگشترت را باهم به غنیمت بردند
بر بلندای پیکرت به رقص درآمدند....

خدا بود و خونِ روشن تو
از حنجره ی زخمی خاک شیون برخاست
و صدای سُم اسب سواران مشعل در دست
کودکان پا برهنه و زنان سراسیمه
و سینه هایی که آتشدان مصیبت شدند...

خدا بود و تو بودی و اسبی
که در جستجوی چشمهای روشن رقیه بود
و رقص شمشیرها
و شرمندگی قبیله ی "بکر بن وائل"
و خنجرهای آغشته به زهرِ انتقام
و تاراج خیمه های تشنه....

خدا بود و تو بودی و زینب
و پای برهنه در تاریک زار خار و خاشاک
و چشمهای داغدیده
و آتشفشان در خروش و ندبه
و خباثت شهر شایعه و دروغ
و جنایت کوچه های نامطمئن....

خدا بود و تو بودی و سجاد
و برق سکه ها و جوایز امیر
و نیش سوزنده ی خیزران
و هِی هِی اسید بن مالک
و خمیازه های شیطانی عمر سعد
و فریاد مستانه ی قبیله ی کنده
قبیله ی هوازن
قبیله ی تمیم
بنی اسد
مذجح....

خدا بود و تو بودی و کاروان
و خداحافظی سَرهای عزیز
شتران لخت و بی کجاوه
کشته های عریان به روی خار
نیزه های شکسته، زمین گلگون
و خورشیدی که به افق نزدیک و نزدیک تر می شد
و خاموشی زنگ کاروان
و سکوت مرگبار دشت....


اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَی الاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّی سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِکُمْ
اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ وَ عَلی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَصحابِ الْحُسَیْنِ

شهادت سید و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) تسلیت باد!