به بهانه ی دلتنگی برای برادرعزیزم

به بهانه ی دلتنگی برای برادرعزیزم
شهیدمسعودآخوندی:
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺑﺨﻮﺭﻡ ؟ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺴﻮﺯﺩ؟ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﺑﺪﺭﻡ ؟ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﺳﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ؟ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺨﺮﺍﺷﻢ ﻭ ﻣﻮﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﮐﻨﻢ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺿﺠﻪ ﻭ ﻣﻮﯾﻪ ﻭ ... ؟

ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ، ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ ...
ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﺷﻬﯿﺪ !
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ؟ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﮏ ﮐﻮﺩﮎ 7 - 8 ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻗﺎﯾﯽ - ﮐﻪ ﺻﺪ ﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻓﻘﻂ ﻧﺎﻣﯽ ﻭ ﻧﻪ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﻭ ﻧﻪ ﯾﺎﺩﯼ ﻭ ﻧﻪ ... ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ - ﺑﺎ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻗﺎ ﺷﺮﺑﺖ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩ ؟ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺟﻮﺍﻧﯽ ، ﮐﻪ ﻧﻪ ! ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻮﺩﯾﮑﺶ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺑﺎﺑﺎﯼ ﻏﺮﯾﺒﺶ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ ؟
ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﺷﻬﯿﺪ !
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻣﺎﺩﺭﺕ ؟ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ! ﭘﺲ ﻭﺍﯼ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ، ﭘﺲ ﻭﺍﺍﺳﻔﺎﻩ ﻭ ﻭﺍﺣﺰﻧﺎﻩ ﻭ ... ﻭ من ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺑﺎ ﺁﻗﺎ ﻗﺮﺍﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺁﻗﺎﯾﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﯿﺎﺑﺶ ﺭﺍﻫﻢ ﺭﺍ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ...
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺷﺐ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻗﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻫﻢ ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩﯼ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﯼ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻗﺎ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﺮﺑﺖ ﻭ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻣﯿﻮﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎ ﭘﺬﯾﺮﺍﯾﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﻭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﺁﻗﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻨﺘﻈﺮﺵ ﺍﺳﺖ ...
ﺣﺎﻻ‌ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﺷﻬﯿﺪ ! ﺁﯾﺎ ﺍﻣﯿﺪﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺖ ؟


ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻔﺎﻫﯽ ﻣﺎﺩﺭ