ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﻼﻡ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻣﯿﺎﺭﻩ ﻣﺸﮑﻮﮐﻢ !

ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﻼﻡ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻣﯿﺎﺭﻩ ﻣﺸﮑﻮﮐﻢ !
ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻣﺰﺧﺮﻑ ﻣﺸﮑﻮﮐﻢ !...
ﻫﯿﭽﮑﺪﻭﻣﻤﻮﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﭘﺮﺳﯿﺪﯾﻢ ﮐﺠﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ ؟ﭼﻬﺎﺭ ﺧﻂ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﯿﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻫﺮﯾﻢ ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﯿﭻ ...
ﭼﺮﺍ ﻫﺮﭼﯽ ﺷﻬﺮﺍﻣﻮﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﯿﺸﻦ ﺩﻟﻬﺎﻣﻮﻥ ﻭ ﺩﯾﺪﻣﻮﻥ ﺁﺏ ﻣﯿﺮﻩ !! ؟؟
ﻫﯿﭻ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻮﺷﺘﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻟﻤﺲ ﮐﺮﺩﻧﯿﻪ ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻧﯿﻪ ﻭ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﻮ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ !
ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﮐﻮﻓﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺵ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﯿﻢ ﭼﯽ ﺑﻬﻤﻮﻥ ﻣﯿﺪﻩ ﺟﺰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺎﺫﺏ ﺑﯽ ﺧﻮﺩﯼ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻣﺘﺤﺮﮎ ﺳﺮﺩ ﺭﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺗﻮﻗﻊ ﯾﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﺩﺭﻭﻏﯿﻦ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﯾﻢ ! ؟
ﯾﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻂ ﻧﯿﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ... ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻟﺠﻦ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺭﻭ ﻧﺪﺍﺭﻩ
!...
ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﺭﻭ ﻧﻤﯿﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺯﻫﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻼﻟﺖ ﮔﺮﻣﻮﻥ ﻭ ﻧﯿﺶ ﺧﻨﺪ ﻣﺴﺨﺮﻣﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻫﺪﯾﻪ
ﺗﻮﯼ ﺳﯿﻨﯽ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺩﺭﻭﻏﯿﻨﻤﻮﻥ ﺑﻬﻢ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﮐﻨﯿﻢ !
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻻﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﯿﺪﻩ ﺑﻬﻤﻮﻥ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﺮﺑﻮﻥ ﺻﺪﻗﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮﯾﻢ ﻭ ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﻢ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺩﻓﻌﻪ ﭘﺸﺖ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺎﺏ ﻭ
ﭼﻬﺮﻩ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻬﺮﺑﻮﻥ ﯾﻪ ﺩﺍﯾﻨﺎﺳﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻗﻮﺭﺗﻤﻮﻥ ﺑﺪﻩ...
ﻭﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺗﻮ ﭼﻪ دنیای بدی ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ !! ...