دنیای من نبودِ تورا جار میزند

دنیای من نبودِ تورا جار میزند
باران برای آمدنت زار میزند
.
بغض پرالتهاب زمین میخورد شکاف
نبض زمان مشوش و بیمار میزند
.
موج غم است اینکه سرازیر میشود
مشت بلاست اینکه به دیوار میزند
.
ازخشم بی تفاوتی ما هنوز هم
ابر سیاه حادثه، رگبار میزند
.
یک سو گرفته درد،گریبان عمر را
یک سو گلوله دست به کشتار میزند
.
ازشرم دست وبال پر ازفقر، یک پدر
خود را به چارچوب دری دار میزند
.
گاهی برای لقمه ی نان مادری به جبر
دامن به منجلابی اسفبار میزند
.
ازبسکه آه درقفس سینه مانده است
قلب به تنگ آمده دشوار میزند
.
ای آخرین امید! کجایی که نیستی
دنیای من نبود تورا جار میزند

الّلهُــــــمَّ عَجِّــــــلْ لِوَلِیِّکَــــــ الْفَـــــــــرَجْ