الهی...

الهی...
نسیمی دمید، ازباغ دوستی، دل رافداکردیم...
بوئی یافتیم ازخزانه دوستی، به پادشاهی برسر عالم نداکردیم...
برقی تافت، ازمشرق حقیقت، آب وگل کم انگاشتیم،و دوگیتی...
بگذاشتیم، یک نظرکردی، درآن نظربسوختیم وبگداختیم...
بیفزای نظری واین سوخته را مرهم سازوغرق شده را دریاب،
که مِی زده را هم به مِی دارو ومرهم بُود...
کریما...
بنده آن ثنایم، که تو سزاوار آنی، من درتو چه دانم؟ تو دانی!
توآنی که گفتی من آنم! آنی...

شبتون منوّربه نورخدا... ❤️