ماه من... پارت : ۴
بعد از رفتن شوگا، تمام خونه برام یه جای غریبه و ترسناک شده بود. اون عکسها توی ذهنم مدام تکرار میشدن. من واقعاً کاری نکرده بودم، اما نگاهِ پر از نفرتِ شوگا، انگار تمام وجودم رو سوزوند.
تا دمِ صبح بیدار بودم. وقتی صبح شد، صدای باز شدن در رو شنیدم. شوگا برگشته بود، اما نه با اون آرامشی که همیشه داشت، بلکه با چهرهای که انگار شب رو اصلاً نخوابیده بود.
- بالاخره از اون حالتِ انکار اومدی بیرون؟ میخوای باز هم بگی همهاش یه سوءتفاهمه؟
با دیدنِ صورتِ خشمگینش، از جا پریدم.
+شوگا، من دارم بهت حقیقت رو میگم! اون مرد فقط یه همکار بود و ما داشتیم درباره کار حرف میزدیم. من واقعاً کاری نکردم!
شوگا با یه عصبانیتِ کنترلشده، در رو محکم کوبید و اومد جلو ایستاد.
-اون لبخندت، اون نزدیکیِ بیش از حد… فکر کردی من احمقشم؟ فکر کردی با چند تا دروغ ساده میتونی منو گول بزنی؟
تو داری به من بیاعتمادی میکنی! یه عکسِ کات شده رو گذاشتی وسط و حالا داری زندگیِ یک سالهمون رو نابود میکنی!
شوگا با پوزخند و نگاهی که ازش فقط سردی میبارید، گفت:
-زندگیِ ما همین الانشم نابود شده، ات. فقط فرقش اینه که حالا دیگه میدونم واقعیت پشتِ اون نقابِ مهربونی چی بوده.
او بدون اینکه منتظر جواب من باشه، دوباره کیفش رو برداشت و بدون حتی یک کلمه دیگه، از خونه بیرون رفت. من همونجا روی زمین نشستم و هقهق گریهام بلند شد؛ چون میدونستم اون دیگه حتی به حرفام هم گوش نمیده.
تا دمِ صبح بیدار بودم. وقتی صبح شد، صدای باز شدن در رو شنیدم. شوگا برگشته بود، اما نه با اون آرامشی که همیشه داشت، بلکه با چهرهای که انگار شب رو اصلاً نخوابیده بود.
- بالاخره از اون حالتِ انکار اومدی بیرون؟ میخوای باز هم بگی همهاش یه سوءتفاهمه؟
با دیدنِ صورتِ خشمگینش، از جا پریدم.
+شوگا، من دارم بهت حقیقت رو میگم! اون مرد فقط یه همکار بود و ما داشتیم درباره کار حرف میزدیم. من واقعاً کاری نکردم!
شوگا با یه عصبانیتِ کنترلشده، در رو محکم کوبید و اومد جلو ایستاد.
-اون لبخندت، اون نزدیکیِ بیش از حد… فکر کردی من احمقشم؟ فکر کردی با چند تا دروغ ساده میتونی منو گول بزنی؟
تو داری به من بیاعتمادی میکنی! یه عکسِ کات شده رو گذاشتی وسط و حالا داری زندگیِ یک سالهمون رو نابود میکنی!
شوگا با پوزخند و نگاهی که ازش فقط سردی میبارید، گفت:
-زندگیِ ما همین الانشم نابود شده، ات. فقط فرقش اینه که حالا دیگه میدونم واقعیت پشتِ اون نقابِ مهربونی چی بوده.
او بدون اینکه منتظر جواب من باشه، دوباره کیفش رو برداشت و بدون حتی یک کلمه دیگه، از خونه بیرون رفت. من همونجا روی زمین نشستم و هقهق گریهام بلند شد؛ چون میدونستم اون دیگه حتی به حرفام هم گوش نمیده.
- ۳.۶k
- ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط