مویه ای در شب نوزدهم

مویه ای در شب نوزدهم
فتاد از کف من ساغر بلور شکست
دو بال چلچله در لحظه عبور شکست
بنفشه تعزیه گردان لاله زاران شد
به دست سردِ خزان، باغ سوگباران شد
عبور رود گره خورد با تن مرداب
به ذهن تشنه، ز رخ پرده برگرفت سراب
شقاوت عطش دشت عور ظاهر شد
نَمای مسخ ز پشت بلور ظاهر شد
به قاب پنجره تصویر آفتاب گرفت
سبو فتاد ز دوشم، دل شراب گرفت
بساط عاطفه را ظالمانه برچیدند
ز شهر، فوج پرستو به قهر کوچیدند
وِلم کنید به حال بهار گریه کنم
ز جمع رفته و در یککنار گریه کنم
خراب و خسته ام، آن آیت خدایی کو؟
شبم به دیر کشیدهست روشنایی کو؟
کجاست آن که به دنیای بیکسان کس بود؟
برای حُرمت خاک آستان او بس بود
پدر کجاست؟ یتیمانِ شهر بی تابند
سحر رسیده ولی بی پدر نمی خوابند
به کومه های غریبان نگاه ها مُردند
علیکجاست؟ غریبان شهر افسردند
علیکه بود، به کوفه کسییتیم نبود
و هیچ بیوه زنی را ز فقر بیم نبود
چه نسبت است دل سنگ را به نرمی آب؟
چرا به تیغ شکستند حُرمت محراب؟
هنوز صورت مولا به هر کجا پیداست
به خانه های یتیمان ز«یا علی» غوغاست
شکاف فرقِ علی گر به تیغ ملجم بود
خدا گواست شکافی به فرق عالم بود
عبّاس خیرآبادی
علی(ع) آیینه جمال و جلال/ 47