ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ ... / ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺧﺘرانی که

ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ ... / ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺧﺘرانی که
ﺍﺯ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻗﺎﺏ ﻋﮑﺲ ﭘﺪﺭ، ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ....
ﺟﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺎﺯﻫﺎﯼ ﻧﮑﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ، ﺑﻪ ﻟﺐ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﻭ
ﺩﻝ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ
ﺩﺭ ﮔﯿﺮ ﻭ ﺩﺍﺭ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯼ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﻪ ﺍﻡ ﮐﻪ
ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺴﯽ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮﻡ،
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺭﺥ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯼ ﻣﺤﺎﻟﻢ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ..
ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ، ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺣﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﯾﻦ ﺁﻏﻮﺵ ﻫﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﮐﺎﻓﯽ
ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯼ ﺧﻔﻪ ﺷﺪﻩ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ..
ﮐﻪ ﻧﻌﺶ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﺟﺰ ﺑﺎﺯﻭﺍﻥ ﺗﻮ
ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻑ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﻧﺪﺍﺷﺖ //.. ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﯼ
ﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﺕ، ﮐﻪ ﺯﻭﻕ ﺯﻭﻕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
ﺯﯾﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻫﺎﯾﻢ .. ﻭ
ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮ
ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ
ﺣﺘﯽ ﺣﺴﺮﺕ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻫﺎﯼ ﺍﻃﻠﺴﯽ ﻫﺎﯼ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻥ ﺧﺎﮎ ﮔﻠﺪﺍﻥ،
ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ .... ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻧﺪ ..
ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎﯾﻢ ﺳﺮﯼ ﺑﺰﻥ ..
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ
ﺍﯾﻦ ﺑﻐﺾ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻮ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻫﺎﯼ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺭﺯﺭﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ..، ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﮎ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻧﺸﮑﺴﺘﻦ
ﺁﻏﻮﺵ ﭘﺪﺭﯼ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ .. ﮐﻪ
ﺳﻼﻡ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮﺏ ﺭﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ رساند......