زنان لر، زجرکشیده ترین زنان ایرانند.

زنان لر، زجرکشیده ترین زنان ایرانند.
با شادی بیگانه و آشنا با ماتم و اندوه.
وقتی که تنها میشوند، در تنهایی خویش، به یاد عزیزان از دست رفته شان، سرود حزن انگیز میخواننند
در تمام عمرم ندیده ام زنی لر، در تنهایی خویش ترانه ای شاد بخواند. ترانه شاد آنها «شیره دوماد» است که هنگام عروسی در شأن داماد میخوانند. گاهی«شیره دوماد»، سوزناکترین شروه و سرود غمبار میشود و آن، هنگامی است که پسر جوان ناکامی از دنیا میرود. مادر،
بر سر تربتش، «شیره دوماد» میخواند و میگرید.
زنان لر، وقتی به مراسم عزای همشهریانشان می روند، هنگام ورود به منزل صاحب عزا،صیحه برمیکشند و زنانی از خانواده ی عزادار، با صیحه به استقبالشان می روند. اگر فرد از
دست رفته با آنها نسبتی داشته باشد، این صیحه ها بلندتر و همراه با کندن گونه هاست، که در اصطلاح لری (وی شت) گفته میشود.

در اینجا کشته قحط عشق،
تموم سینه سرخا رو،
درون باغمون گل هست،

فروشی کرده ایم خارو،
ببین تقویم بخت ما،
تماما شیون و درده،
شبا و روزهای ما،
به این منوال می گرده،

اگه گفتن چرا رفته،
تو غربت تن به خواری داد،
بگو گرمای بی هنگام،
پرستو رو فراری داد،

یکی میگه برو پایین،
یکی میگه برو بالا،
دلش مرده نمی دونه،
کجا خاکش کنه حالا .....