↩ﺍﺯ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺩﻟﺘﻨﮕﻴﻢ ، ﺍﺯ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺑﻴﺰﺍﺭﻳﻢ
ﻧﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ، ﻧﻪ ﻣﻴﻞ ﺳﺨﻦ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺁﻭﺍﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﯽﺳﺖ ، ﺭﻭ ﺳﻮﯼ ﭼﻪ ﺑﮕﺮﻳﺰﻳﻢ؟
ﻫﻨﮕﺎﻣﻪ ﺣﻴﺮﺍﻧﯽﺳﺖ ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺴﭙﺎﺭﻳﻢ؟
ﺗﺸﻮﻳﺶ ﻫﺰﺍﺭ ‏« ﺁﻳﺎ ‏» ، ﻭﺳﻮﺍﺱ ﻫﺰﺍﺭ ‏« ﺍﻣﺎ ‏»
ﮐﻮﺭﻳﻢ ﻭ ﻧﻤﯽﺑﻴﻨﻴﻢ ، ﻭﺭﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻢ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﮑﻮﻩ ﺑﺎﻍ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻣﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺻﻒ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺧﺸﮑﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﯽﺑﺎﺭﻳﻢ
ﺩﺭﺩﺍ ﮐﻪ ﻫﺪﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﺁﻥ ﺫﺍﺕ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺭﺍ
ﺗﻴﻐﻴﻢ ﻭ ﻧﻤﯽﺑﺮﻳﻢ، ﺍﺑﺮﻳﻢ ﻭ ﻧﻤﯽﺑﺎﺭﻳﻢ
ﻣﺎ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﺪ؟ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻣﻦ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ، ﺗﻮ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺭﻫﺎﻳﯽ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻳﻢ ↪
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻨﺰﻭﻯ