مقایسه سقیفه بنی ساعده با ایران امروز
مقایسه سقیفه بنی ساعده با ایران امروز
اگر قدری در تاریخ شیعه جستجو کنیم و سخنان و روایت‌های مربوط به نقش ایرانیان در آیندۀ جهان را مطالعه کنیم، با برگ جدیدی از شیوۀ ولایت‌محوری و ترسیم تاریخ توسط ایرانیان مواجه می شویم.
خداوند در قرآن کریم [5]به انسان، مژده و هشداری توأم می‌دهد. بشارت آن است که صالحان آخرالزمان، آنقدر قوی می‌شوند که زمین را به ارث می‌برند. اما لازمۀ به ارث رسیدن چیزی، مرگ مالک است؛ پس برای آنکه زمین به مستضعفین به ارث برسد، باید مستکبران را میراند.
از ائمه (علیهم‌السلام) سؤالات متعددی در مورد صالحان آخرالزمان پرسیده شد؛ سؤالاتی از این قبیل که اگر قرار است منجی موعود زمانی ظهور کند که زمین پر از ظلم شده باشد، صالحان آخرالزمان در کجا تربیت شده و به چنان قدرتی رسیده‌اند که می‌توانند استکبار را بمیرانند؟ پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) در معرفی این صالحان فرموده‌اند که آنها ایرانیان هستند. ایرانیان در آینده قیام کرده و انقلابی بر پا میکنند، حکومت تشکیل می‌دهند و صالحان بسیاری پرورش می‌دهند. این صالحان، همان کسانی هستند که پس از قرن‌ها دوری امامان متخصص و معصوم از هدایت و تربیت الهی افراد، حکومت و تربیت را به دست امام می‌رسانند. آوارگی، بلا و تبعید اهل بیت (علیهم‌السلام) پس از قیام این قوم به پایان می‌رسد.[6]
سقیفهٔ امروز و مسئولیت ما در این پیچ تاریخی
اگر سقیفه را صرفاً حادثه‌ای مربوط به گذشته بدانیم، از حقیقت بزرگ آن غافل مانده‌ایم. سقیفه یک الگوی تکرارشونده در تاریخ است؛ الگویی که هر بار با صورتی تازه ظاهر می‌شود و امت را در برابر همان پرسش بنیادین قرار می‌دهد: در لحظۀ فتنه، در لحظۀ تهدید، در لحظۀ غربت ولیّ خدا، مردم کجا می‌ایستند؟
امروز نیز اگر دشمن، امام ما را به شهادت رسانده و هم‌زمان با تهدید، ترور، جنگ روانی و ایجاد رعب، جان امام بعدی و مسیر آیندهٔ امت را نشانه گرفته است، باید فهمید که ما در یک موقعیت عادی قرار نداریم. این همان نقطه‌ای است که تاریخ، بار دیگر با صورت جدیدی از سقیفه خود را نشان می‌دهد؛ نقطه‌ای که در آن، عده‌ای به میدان می‌آیند، عده‌ای سکوت میکنند، عده‌ای به محاسبات ظاهری دل می‌بندند و عده‌ای دیگر، با بصیرت و وفاداری، راه حق را از میان غبار فتنه تشخیص می‌دهند.
تفاوت امت پیروز با امت شکست‌خورده در همین‌جاست. در سقیفه، بسیاری حق را می‌شناختند، اما پای آن نایستادند. بسیاری فضیلت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را می‌دانستند، اما اولویت‌های دنیایی، ترس‌ها، تعارف‌ها و مصلحت‌سنجی‌های کوتاه‌مدت، آنان را از نصرت امام بازداشت. اگر امروز هم جامعه‌ای در برابر تهدید ولایت، به تماشا، تردید، ترس یا سکوت پناه ببرد، در حقیقت از همان جایی که امت صدر اسلام خورد، دوباره آسیب خواهد دید.
از این رو، عبور از سقیفهٔ امروز فقط با احساسات زودگذر ممکن نیست، بلکه به فریاد آگاهانهٔ خونخواهی نیاز دارد؛ خونخواهی‌ای که معنایش، استمرار راه شهید، ایستادگی در کنار ولیّ خدا، افشای جبههٔ باطل، حفظ وحدت امت و نپذیرفتن تحمیل دشمن بر آیندۀ این ملت است. خونخواهی حقیقی، تنها سوگواری نیست؛ تبدیل اندوه به عهد و تبدیل عهد به حضور در میدان است.
امروز مسئولیت ما آن است که نگذاریم تهدید، ترور و ارعاب، امت را از محور ولایت جدا کند. باید بدانیم که دشمن، بیش از آنکه به اشخاص طمع داشته باشد، به شکستن پیوند مردم با ولایت چشم دوخته است. اگر این پیوند حفظ شود، سقیفه تکرار نخواهد شد و اگر این پیوند سست شود، حتی بدون تشکیل سقیفه‌ای ظاهری، حقیقت آن در جان جامعه تکرار می‌شود.
پس این پیچ تاریخی، زمان انتخاب است: انتخاب میان سکوت و فریاد، میان بی‌طرفی و نصرت، میان راحت‌طلبی و وفاداری. و راه نجات، همان راهی است که اهل وفا در همهٔ تاریخ پیموده‌اند؛ ایستادن در کنار امام، هزینه دادن برای حق، و عقب ننشستن در برابر فتنه. اگر امت امروز این حقیقت را بفهمد، سقیفهٔ زمانه را پشت سر خواهد گذاشت و خون شهید، نه به فراموشی، بلکه به پیروزی جبههٔ حق خواهد انجامید.
https://whoisimammahdi.com/comparing-the-saqifa-of-bani-saedeh-with-todays-iran/
اگر قدری در تاریخ شیعه جستجو کنیم و سخنان و روایت‌های مربوط به نقش ایرانیان در آیندۀ جهان را مطالعه کنیم، با برگ جدیدی از شیوۀ ولایت‌محوری و ترسیم تاریخ توسط ایرانیان مواجه می شویم.
خداوند در قرآن کریم [5]به انسان، مژده و هشداری توأم می‌دهد. بشارت آن است که صالحان آخرالزمان، آنقدر قوی می‌شوند که زمین را به ارث می‌برند. اما لازمۀ به ارث رسیدن چیزی، مرگ مالک است؛ پس برای آنکه زمین به مستضعفین به ارث برسد، باید مستکبران را میراند.
از ائمه (علیهم‌السلام) سؤالات متعددی در مورد صالحان آخرالزمان پرسیده شد؛ سؤالاتی از این قبیل که اگر قرار است منجی موعود زمانی ظهور کند که زمین پر از ظلم شده باشد، صالحان آخرالزمان در کجا تربیت شده و به چنان قدرتی رسیده‌اند که می‌توانند استکبار را بمیرانند؟ پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) در معرفی این صالحان فرموده‌اند که آنها ایرانیان هستند. ایرانیان در آینده قیام کرده و انقلابی بر پا میکنند، حکومت تشکیل می‌دهند و صالحان بسیاری پرورش می‌دهند. این صالحان، همان کسانی هستند که پس از قرن‌ها دوری امامان متخصص و معصوم از هدایت و تربیت الهی افراد، حکومت و تربیت را به دست امام می‌رسانند. آوارگی، بلا و تبعید اهل بیت (علیهم‌السلام) پس از قیام این قوم به پایان می‌رسد.[6]
سقیفهٔ امروز و مسئولیت ما در این پیچ تاریخی
اگر سقیفه را صرفاً حادثه‌ای مربوط به گذشته بدانیم، از حقیقت بزرگ آن غافل مانده‌ایم. سقیفه یک الگوی تکرارشونده در تاریخ است؛ الگویی که هر بار با صورتی تازه ظاهر می‌شود و امت را در برابر همان پرسش بنیادین قرار می‌دهد: در لحظۀ فتنه، در لحظۀ تهدید، در لحظۀ غربت ولیّ خدا، مردم کجا می‌ایستند؟
امروز نیز اگر دشمن، امام ما را به شهادت رسانده و هم‌زمان با تهدید، ترور، جنگ روانی و ایجاد رعب، جان امام بعدی و مسیر آیندهٔ امت را نشانه گرفته است، باید فهمید که ما در یک موقعیت عادی قرار نداریم. این همان نقطه‌ای است که تاریخ، بار دیگر با صورت جدیدی از سقیفه خود را نشان می‌دهد؛ نقطه‌ای که در آن، عده‌ای به میدان می‌آیند، عده‌ای سکوت میکنند، عده‌ای به محاسبات ظاهری دل می‌بندند و عده‌ای دیگر، با بصیرت و وفاداری، راه حق را از میان غبار فتنه تشخیص می‌دهند.
تفاوت امت پیروز با امت شکست‌خورده در همین‌جاست. در سقیفه، بسیاری حق را می‌شناختند، اما پای آن نایستادند. بسیاری فضیلت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را می‌دانستند، اما اولویت‌های دنیایی، ترس‌ها، تعارف‌ها و مصلحت‌سنجی‌های کوتاه‌مدت، آنان را از نصرت امام بازداشت. اگر امروز هم جامعه‌ای در برابر تهدید ولایت، به تماشا، تردید، ترس یا سکوت پناه ببرد، در حقیقت از همان جایی که امت صدر اسلام خورد، دوباره آسیب خواهد دید.
از این رو، عبور از سقیفهٔ امروز فقط با احساسات زودگذر ممکن نیست، بلکه به فریاد آگاهانهٔ خونخواهی نیاز دارد؛ خونخواهی‌ای که معنایش، استمرار راه شهید، ایستادگی در کنار ولیّ خدا، افشای جبههٔ باطل، حفظ وحدت امت و نپذیرفتن تحمیل دشمن بر آیندۀ این ملت است. خونخواهی حقیقی، تنها سوگواری نیست؛ تبدیل اندوه به عهد و تبدیل عهد به حضور در میدان است.
امروز مسئولیت ما آن است که نگذاریم تهدید، ترور و ارعاب، امت را از محور ولایت جدا کند. باید بدانیم که دشمن، بیش از آنکه به اشخاص طمع داشته باشد، به شکستن پیوند مردم با ولایت چشم دوخته است. اگر این پیوند حفظ شود، سقیفه تکرار نخواهد شد و اگر این پیوند سست شود، حتی بدون تشکیل سقیفه‌ای ظاهری، حقیقت آن در جان جامعه تکرار می‌شود.
پس این پیچ تاریخی، زمان انتخاب است: انتخاب میان سکوت و فریاد، میان بی‌طرفی و نصرت، میان راحت‌طلبی و وفاداری. و راه نجات، همان راهی است که اهل وفا در همهٔ تاریخ پیموده‌اند؛ ایستادن در کنار امام، هزینه دادن برای حق، و عقب ننشستن در برابر فتنه. اگر امت امروز این حقیقت را بفهمد، سقیفهٔ زمانه را پشت سر خواهد گذاشت و خون شهید، نه به فراموشی، بلکه به پیروزی جبههٔ حق خواهد انجامید.
https://whoisimammahdi.com/comparing-the-saqifa-of-bani-saedeh-with-todays-iran/
- ۱۸۶
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
