هر تعصبی، تردید سرکوب شده است !

هر تعصبی، تردید سرکوب شده است !
شاید هیچ کس بهتر از یونگ نتوانسته توضیح بدهد
که چرا وقتی عقیده ی ما مورد نقد قرار می گیرد
بر افروخته می شویم ،
چرا وقتی مذهب ما را نقد می کند پرخاشگری می کنیم
و همچنین دلیل عدم تحمل مخالفتِ همسرمان راجع به خانواده خود را نمیتوانیم تحمل کنیم
و بسیاری از مسائل و باورهای دیگر...‌
دلیل همه ی آنها این است که ما در‌ درون خود
پر از شک و تردید هستیم ،
خودمان هم به عقاید، خانواده، مذهب ، نظام تفکری، فرهنگ خود نقد داریم
اما شهامت رو برو شدن و به چالش کشیدن این‌ها را نداریم .
هنگامی که کسی بر روی زخمهای ما دست می گذارد
در واقع تردیدهای‌ سرکوب شده ی ما را نمایان میکند
و ذره بین بر چیزی می اندازد که سالها در تاریکْ خانه ی روانمان سعی در فراموشی اش داشته ایم .
پس عصبانیت و پرخاش ما در واقع نسبت به دیگری نیست
بلکه از مواجهه با واقعیت درونی خویش است .
اما برای رهایی از خودسرزنشی و به هم نخوردن سازه های شناختی مان ،
آن را به یک عامل یا فرد خارجی نسبت میدیم .