ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻫﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺮ ﻣﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻫﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺮ ﻣﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﭼﮑﺪ ﺑﺮ ﻓﺮﺵ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺻﺪﺍﯼ ﮏﭼ ﮏﭼ ﻏﻢ ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺗﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ، ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﮐﺠﺎﯼ ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﺿﺮﺑﻪ ﺷﻼﻕ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﺩ ﮐﺠﺎﯼ ﺫﻟﺘﺶ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﮐﺠﺎﯼ ﺍﺷﮏ ﮏﯾ ﺑﺎﺑﺎ ﮐﻪ ﺳﻘﻔﯽ ﺍﺯ ﮔِﻞ ﻭ ﺁﻫﻦ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﭼﮑﻤﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻫﻤﺴﺮﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺵ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎﺭﯾﺪﻩ ﮐﺠﺎﯾﺶ ﺑﻮﯼ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ... ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﻤﺘﺪﺵ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺭﻧﺞ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﺠﺎﯼ ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﯾﺎﺩ ﺁﺭﻡ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﺁﺭﻡ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﺮﺩ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺴﺖ ﺷﻬﺮ ﺁﺭﺍﻡ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﮔِﻞ ﻫﺎﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﺠــــﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻟﺠـــــﻦ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮐﻮﺩﮎ ﻣﻦ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺩ ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﺴﺖ ﺯﯾﺒﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺑﺎﻻ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﻘﻂ
- ۲.۳k
- ۲۷ مرداد ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
