بﻻﺧﺮﻩ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ

بﻻﺧﺮﻩ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ
ﺍﺯ ﯾﮏ " ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡِ " ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻟﻤﺎﻥ ﯾﮏ ﺧﯿﺎﻝِ رﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﻧﺒﺎﻓﯿﻢ ...
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎﺯﯼ
ﻭ ﺍﮔﺮ " ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ " ﻧﮑﻨﯿﻢ ﻣﯽ ﺑﺎﺯﯾﻢ ...
ﮐﻪ " ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ " ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﯼ " ﻣﻨﻄﻖ "
ﺑﻪ ﺧﻮﺩ می ﮔﯿﺮﻧﺪ ...
ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ
" ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﻎ ﮐﻨﯿﻢ "
ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ "ﻋﺰﯾﺰ " ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ ...
ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ
" ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﯼ " ﭘﺮ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺑﺎﺷﯿﻢ
ﻧﻪ ﯾﮏ ﺟﻮﺍﺏِ کوﺗﺎﻩ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ...
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ "ﺑﺎﺩ " ﻣﯽ ﺁﯾﺪ
ﺑﺎﯾﺪ "ﮐﻼﻫﻤﺎﻥ " ﺭﺍ ﺳﻔﺖ ﺑﭽﺴﺒﯿﻢ
ﻧﻪ " ﺑﺎﺯﻭﯼ " ﺑﻐﻞ دﺳﺘﯿﻤﺎﻥ ﺭﺍ ...
ﺭﻭﺯﯼ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﮔﭗ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﯼ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ ....
ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺷﮏ ﻧﺮﯾﺰﯾﻢ
ﻭ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻫﯿﭻ اﺷﮑﯽ ﻫﻢ ﺷﺎﻧﻪ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ
ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻣﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺘﯽ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﺮﺩﻩ اﺳﺖ ...
ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻡ ﺗﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﺮﻡ ﺩﻝ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ...
ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ
ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ!