فلسفی

هرچه بیشتر در خود فرو رفتم، جهان، کمتر شبیه آن شد که روزی باورش داشتم.
فهمیدم بعضی حقیقت‌ها چراغ نیستند؛ پنجره‌هایی‌اند که رو به ویرانه‌های باورمان باز می‌شوند.
و آدمی، گاهی نه از آنچه بر او گذشته، که از آنچه سرانجام فهمیده است، اندوهگین می‌شود.
شاید خودشناسی همین باشد؛ رسیدن به جایی از خویش که دیگر نمی‌توانی نادانسته زندگی کنی، و هنوز نیاموخته‌ای چگونه با دانسته‌هایت آرام بگیری.