بَسکه غم دادِن به خردُم بی بهارُم کردِنه

بَسکه غم دادِن به خردُم بی بهارُم کردِنه
عاسَلِ کار و کُناره زهرِ مارُم کردِنه

ایقَدر مَردُم به دیندا مو چِک و چَو بستِنه
تی خوسون و تی خدا دی خار و زارُم کردنه

وا هِشاره بادِ چَپ چی حاکِلون ایبو دِلُم
تی تَش و تُنگی ز غم بافه پِیارُم کِردِنه

تا فلک اَر ایگُروسُم غم ز دینُم نیروِه
اَر مونُم جا بسم الا وا غم زِمارُم کِردِنه

دست و پا زیدن چه فاده قسمتت مرگ اَر که بو
اَر بمیرُم بهدره وختی به دارُم کردِنه

هر دمون دنیا دو تا زونی مو ایرُهمه به گِل
چندِ کینو و دِلا کُه غم به بارُم کردنه

گرگِ غم آخر مونه ایجوره چِل چِل ایکُنه
جورِ بیگِ ریوَری از گلّه تارُم کِردِنه

دا مو غم و بو مو غم،دار و ندارُم هم غمه
اَر مونُم وا درد و غم هم خورزِمارُم کِردِنه

هر چه ایوَستُم یه دَو زیر تکی مو کس نوی
تا که دادُم جونه و ری به مزارُم کردنه

شاعر : مهرداد ناصری

دکلمه : مریم بختیاری