ﯾﮏ ﻏﺰﻝ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ

ﯾﮏ ﻏﺰﻝ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ
ﻧﺮﻡ ﻧﺮﻣﮏ ﺩﺳﺘﯽ ﺍﻓﺸﺎﻥ ﭘﺎﯼ ﮐﻮﺑﺎﻥ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ
ﻭﺳﻌﺖ ﻏﻤﻬﺎﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺮﺯﯼ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺯﯾﻦ ﺳﺒﺐ ﻟﺨﺘﯽ ﻗﻠﻢ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﮕﺮﯾﺎﻥ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ
ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺷﻮﺭ ﻭ ﻣﺴﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﺮﺍﻭﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﺮﺍﺏ
ﺷﻮﺭ ﻭ ﻣﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺘﺎﻥ ﺗﻮ ﻣﺴﺘﺎﻥ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻤﺎﻥ ﺍﯼ ﺷﺎﻋﺮ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ
ﻣﯿﺰﺑﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮﯾﯽ ﻣﺎ ﻧﯿﺰ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ
ﯾﮏ ﻏﺰﻝ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ