پدرکه باشی سردت می شود ولی کت برشانه فرزند می اندازی.

پدرکه باشی سردت می شود ولی کت برشانه فرزند می اندازی.
چهره ات خشن می شودودلت دریایی، آرام نمی گیری تاتکه نانی بیاوری
پدرکه باشی،می خواهی ولی نمی شود، نمی شودکه نمی شود. دربلندایی ازاین شهرت مشت نشدن هابرزمین می کوبی.
پدرکه باشی عصا می خواهی ولی نمی گویی . هرروز خم ترازدیروز،مقابل آینه تمرین محکم ایستادن می کنی.
پدرکه باشی حساس می شوی به هرنگاه پرحسرت فرزند به دنیا، تمام وجود خودت رامحکوم آرزوهایش می کنی!