ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺮ ﻣﻦ

ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺮ ﻣﻦ
ﻣﯽ ﻣﺮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻟﺮﺯﺍﻥ ﺷﺮﺭ ﻣﻦ
ﺷﻮﻗﯽ ﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺑﺘﮑﺎﻧﺪ
ﺍﻧﺒﻮﻩ ﻏﺒﺎﺭ ﻗﻔﺲ ﺍﺯ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﻣﻦ
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﯼ ﻭ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﮥ ﺗﺮﺩﯾﺪ
ﻭﺍﺷﺪ ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﺭﺥ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺗﺮ ﻣﻦ
ﺗﺎﻭﯾﻞ ﭼﻪ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﯽ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺷﯽ ﺑﺮ ﺷﺐ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﺤﺮ ﻣﻦ
ﭼﻮﻥ ﺟﻮﺟﮥ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻻﻧﻪ ﺑﯿﻔﺘﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺩﻝ ﺩﺭﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ ﺷﺪﻡ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ
ﺯﺍﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﺴﯽ ﺟﺰ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺧﺒﺮ ﻣﻦ
ﻫﺮ ﺳﻮ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻢ
ﻧﮕﺬﺷﺖ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ
ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﭘﺮﻡ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻦ ﻫﻤﻨﻔﺴﺖ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻮ ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻣﻦ