.

.

بنا برآموزه های حضرات ائمه ی هُدی علیهم السلام این مطلب عینیّت و اساس دین است و دیـن و دیـن داری به غیر از این نیست. قاضی نُعمـان مغربی در جلد یکم کتاب دعائم الاسلام می نویسد: مردی از خُراسان راهی طولانی را به سمت مدینه پیموده بود و رنج فراوانی کشیده بود تا به مقصد برسد؛ چرا که با پای پیاده آمده بود. کفش هایش از بین رفته و پایش ترک خورده و پاشنه آن شکاف زیادی برداشته بود. وقتی وارد مدینه شد، مُستقیم به خدمت امام باقر (علیه السلام) شرفیاب شد. وقتی حضرت(ع) را دید، خُدا را شکر کرد که بالأخره به مقصود خویش رسید. امام مُحمّد باقر علیه السلام تا پای مجروح او را دیدند، فرمودند: این چیست؟ مرد گفت: ای پسر رسول خدا( صلّی الله علیه و آله و سلّم) براثر طیّ نمودن مسافت بسیار است که پایم اینگونه شده. به خدا سوگند، مرا از دیار خویش، جُز دوستی شما اهل بیت(ع)، بدین جا نیاورد. امام باقر علیه السلام در جواب مرد خراسانی فرمودند: مُژده باد بر تو که به خدا سوگند، با ما محشور می شوی. آن مرد با تعجّب گفت: ای پسر رسول خدا( صلّی الله علیه و آله و سلّم)، آیــا با شما؟

حضرت(علیه السلام) فرمودند: آری! هیچ بنده ای ما (اهل بیت) را دوست نمی دارد، جُز آن که خُداوند، او را با ما محشور خواهد کرد. مگر دین، چیزی جُز دوستی و مُحبّت است؟ خداوند عزّوجلّ در قرآن کریم می فرماید: «بگو: اگر خدا را دوست می دارید، از من (پیـامبر) پیروی کنید! تا خدا (نیز) شما را دوست بدارد.»