چشم چرانی یک بیماری روانی است!

چشم چرانی یک بیماری روانی است!

به نظر برخی از روان‌شناسان چشم چرانی یک بیماری روانی است:

«محرومیت‌های جنسی سبب می‌شود که «لی‌بیدو» در اعصاب چشم متمرکز شود، با این تمرکز، بَستِگی عصبِ چشم با اعصاب جنسی توسعه یافته و شخص از چشم‌چرانی لذت می‌برد و از دیدن اندام برهنه تحریک می‌شود و این تحریک برای شخص بیمار، همان لذت آمیزش جنسی را در فرد معمولی دارد.»[1] #نگاه_حرام #چشم_چران
درجایی دیگر بیان شده است که:
«غالباً چشم چرانی در مردها زیادتر دیده می‌شود و بیماری «سادیسم» را به وجود می‌آورد و در زن‌ها، غالباً خودنمایی است که بیماری «مازوشیسم» را به وجود می‌آورد.»[2]


[1]. طب روحانی، ص 258، عبدالکریم بی‌آزار شیرازی.
[2]. برگرفته‌شده از مسائل درمانی و طب روحانی، عبدالکریم بی‌آزار شیرازی، ج 3، ص 258.
#آثار_چشم_چرانی #بیمار_روانی #سادیسم #مازوشیسم

لینک کوتاه مطلب: http://nidamat.com/ACC3m