خارخندید و به گل گفت:"سلام"

خارخندید و به گل گفت:"سلام"
و جوابی نشنید...
خار رنجید ولی هیچ نگفت !!
ساعتی چندگذشت...
گل؛چه زیباشده بود ،،
دست بی رحمی،نزدیک آمد...
گل؛سراسیمه ز وحشت افسرد !!
لیک؛آن خار،درآن دست خزید..و گل ازمرگ رهید..
صبح فردا که رسید ،،
خار،با شبنمی ازخواب پرید...
گل ؛صمیمانه به اوگفت :"سلام"
گل ؛اگر خار نداشت ،،
دل ؛اگر بی غم بود ،،
اگر از بهر کبوتر،قفسی تنگ نبود ،،
"زندگی، عشق ، اسارت ، قهر و آشتی "
" همه بی معنابود "
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﺷﺖ!
ﮔﻞ ﻧﮑﺎﺭﯼ؛ ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﯽ ﺭﻭﯾﺪ ..
.ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺎﺷﺘﻦ ﯾﮏ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ...
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮﺯﮔﯽ ﯾﮏ ﻋﻠﻒ ﺍﺳﺖ!
ﮔﻞ ﺑﮑﺎﺭﯾﻢ؛ ﺯﯾﺎﺩ!
ﺗﺎ ﻣﺠﺎﻝ ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯ، ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺑﯽ ﮔﻞ ﺁﺭﺍﯾﯽ ﺫﻫﻦ،
ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﻢ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺩﻡ، ﺁﺩﻡ ﻧﺸﻮﺩ ...