ﻗﻄﺮﻩ ﺩﻟﺶ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺧﯿﻠﯽ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﻟﺶ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺧﯿﻠﯽ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻣﯽﮔﻔﺖ: ﺍﺯ ﻗﻄﺮﻩ ﺗﺎ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍﻫﯽﺳﺖ ﻃﻮﻻﻧﯽ. ﺭﺍﻫﯽ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﯼ. ﻫﺮ ﻗﻄﺮﻩ ﺭﺍ ﻟﯿﺎﻗﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﻧﯿﺴﺖ.ﻗﻄﺮﻩ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ. ﻗﻄﺮﻩ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﻗﻄﺮﻩ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪ. ﻗﻄﺮﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﺗﺎ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ: ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﺳﺖ. ﺭﻭﺯ ﺩﺭﯾﺎ ﺷﺪﻥ. ﺧﺪﺍ ﻗﻄﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻗﻄﺮﻩ ﻃﻌﻢ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ ﭼﺸﯿﺪ. ﻃﻌﻢ ﺩﺭﯾﺎ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ. ﺍﻣﺎ…ﺭﻭﺯﯼ ﻗﻄﺮﻩ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ: ﺍﺯ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ، ﺁﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ؟ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ: ﻫﺴﺖ.ﻗﻄﺮﻩ ﮔﻔﺖ: ﭘﺲ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ. ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺭﺍ. ﺑﯽﻧﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ.ﺧﺪﺍ ﻗﻄﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺁﺩﻡ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﯽﻧﻬﺎﯾﺖ ﺍﺳﺖ.ﺁﺩﻡ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩ. ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻠﻤﻪﺍﯼ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺗﻮﯼ ﺁﻥ ﺑﺮﯾﺰﺩ. ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﻠﻤﻪﺍﯼ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺁﺩﻡ ﻫﻤﻪ ﻋﺸﻘﺶ ﺭﺍ ﺗﻮﯼ ﯾﮏ ﻗﻄﺮﻩ ﺭﯾﺨﺖ. ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻋﺎﺷﻖ ﭼﮑﯿﺪ، ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ: ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺑﯽﻧﻬﺎﯾﺘﯽ، ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﻋﮑﺲ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺷﮏ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ.
- ۶۹۳
- ۱۰ آذر ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
