ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﺕﻫﺎﯼ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻟﻐﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻧ

ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﺕﻫﺎﯼ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻟﻐﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻧﻤﯽﺧﺮﻡ. ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﻣﻐﺰﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﺰﺧﺮﻑ ﻣﺜﻞ “ﯾﺎﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ ﻟﻐﺎﺕ ﻓﻼﻥ ﻣﺒﺤﺚ” ﺩﺭﮔﯿﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ .
ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﺮﻡ ﭘﺎﺭﮎ. ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺑﺪﻭﺩ. ﺣﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﺨﻮﺭﺩ . ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎﯼ ﻫﻤﺴﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﺮﮔﻢ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﺪ . ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺗﻔﺮﯾﺤﺶ ﻭﻗﺖﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺭﻭﯾﻢ ﭘﯿﮏ ﻧﯿﮏ ﮔﻞ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﭘﺰ ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻄﺢ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﻮﻫﺎﯾﺶ . ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺧﻤﯿﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽﺧﺮﻡ . ﺧﺎﻟﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﺍﻭ. ﺑﻌﻀﯽ ﻭﻗﺖﻫﺎ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺩﮐﺘﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﭼﻮﺏ ﺑﺴﺘﻨﯽﺍﺵ ﻣﻌﺎﯾﻨﻪﺍﻡ ﮐﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺍﺯ
ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﺕﻫﺎﯼ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﭽﻪﻫﺎﯼ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻤﯽﺧﺮﻡ !
ﺩﺧﺘﺮﻡ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻣﺶ ﮐﻼﺱ ﻧﻘﺎﺷﯽ. ﮐﻼﺱ مﻮﺳﯿﻘﯽ. ﮐﻼﺱ ﺭﻗﺺ ﺣﺘﯽ . ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ۱۵ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺩﯾﮑﺘﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﮐﻼ ﻫﺸﺖ ﺗﺎ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﻋﻮﺍ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ. ﺑﺨﺎﻃﺮ نﻨﻮﺷﺘﻦ ﻣﺸﻖﻫﺎﯾﺶ ﺳﺮﺵ ﺩﺍﺩ ﻧﻤﯽﺯﻧﻢ ﻭ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺧﺮﯾﺪﻥ ﻋﺮﻭﺳﮏ ﺭﺍ ﺟﺎﯾﺰﻩ ﺑﯿﺴﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﯽﺩﻫﻢ . ﺑﺎ ﻣﻌﻠﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﺱ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﻣﺎﯾﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽﮐﻨﻢ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ “ ﺟﺎﻥ ﻣﺮﯾﻢ” ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺑﻪ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﺑﻨﻮﺍﺯﺩ ﮔﻮﻧﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻮﺳﻢ .
ﻣﻦ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺗﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻦ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﺪ. اﺯ ﺑﭽﮕﯽ ﺭﻭﻟﺖ ﮔﻮﺷﺖ ﺩﺭﺳﺖکردﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﺶ ﯾﺎﺩ ﻣﯽﺩﻫﻢ. دﺳﺖ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﭼﺮﺥ ﺧﯿﺎﻃﯽﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ.ﻋﮑﺲ گﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﺩﻭﺭﺑﯿﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ . ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺎﺱﻫﺎﯼ ﺭﻧﮕﯽ ﻣﯽﺩﻭﺯﻡ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻭ ﺑﻬﺶ ﯾﺎﺩ ﺁﻭﺭﯼ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺭ ﺷﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺷﺘﻪ ﺩﺑﯿﺮﺳﺘﺎﻧﺶ ﭘﯿﺶ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻧﻤﯽﺑﺮﻡ. ﺑﻬﺶ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻨﮑﻮﺭ ﺭﺍ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ. ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺗﺴﺖﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﯽﺷﻤﺎﺭﻡ ﻭ می ﮔﺬﺍﺭﻡ ﺁﻥ ﺭﺍﻫﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻪ ﺗﻪ ﺗﻪ ﺩﻟﺶ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﻭ ﺩﻭﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﮔﯿﺮﻡ . ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺷﻮﻡ . ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﻗﺸﺮ ﺧﺎﺻﯽ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﯾﺎ ﺟﻨﺲ ﺧﺎﺻﯽ ﺍﺯ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺭﺍ ﻗﺪﻏﻦ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ .
ﺣﺘﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ "ﮔﻠﻨﺎﺭ" کﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻌﺮﯼ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺭﯾﺘﻢ ﺁﻫﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮﯼ ﺗﻮﯼ ﺷﻌﺮﺵ ﺑﯿﺎﯾﺪ . ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺁﺭﺍﯾﺸﻢ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻬﺶ ﻣﯽﺩﻫﻢ ﻭ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ بﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﯼ ﻗﺸﻨﮓ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻦ ﻣﯽﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﻧﺸﻮﺩ. ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﯼ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﯽ ﺷﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺩﺧﺘﺮﻡ ﮐﺴﯽ مﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺭﻧﮓﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ. ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻮﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﺭﯾﺰ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ، ﻭﺟﻮﺩﺵ، ﺗﮏ ﺗﮏ ﺳﻠﻮﻝﻫﺎﯼ ﺑﺪﻧﺶ، ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺪﺭﺵ، ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﺸﻮﺭﺵ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍﺿﯽ ﺍﺳﺖ. ﺩﺧﺘﺮﻡ کﺴﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻧﺶ ﺣﺲ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﯽﺩﻫﺪ . ﺩﺧﺘﺮﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﯾﺎﺩﺵ ﻧﻤﯽﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺭﻭﺯ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﻏﻤﺰﺩﻩ ﻋﺼﺒﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻧﺎ ﺍﻣﯿﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﮐﯽ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ. ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﮏ تﮏ ﺫﺭﻩﻫﺎﯼ ﻭﺟﻮﺩﺵ “ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ” ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻪ جﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺱﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻡ، ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﺗﺴﺖﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ
ﺯﺩﻩﺍﻡ، ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺎﻟﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ، ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺮﺑﯿﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ …