بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قلعهٔ روح بزرگ و راه ورود به آن :
جایی است و کیفیتی است یا بهتر بگویم وجود پر فتوح کسی است که همچون قلعه‌ای پناهگاهی امن و دلپذیر است.
وقتی عذاب سخت پایان هر دوره نزدیک شود، راه نجات اهل ایمان آنست که به آن قلعه، به آن روح بزرگ پناه آورند حال‌آنکه اهل نفاق و فریبکاران و ظالمان و دنیا طلبان بیرون آن در رنج و عذاب خواهند ماند.
لطفاً به این آیه شریفه دقت کن؛ فَضُرِبَ بَینَهُم بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِیهِ الرَّحمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِن قِبَلِهِ العَذابُ - پس میان‌شان حصار قلعه‌ای حائل می‌شود که دَرِی دارد و داخل آن رحمت است و بیرون آن از پیش روی‌اش عذاب!(سوره حدید بخشی از آیه 13)
این قلعه را تجلّی حضرت حق بدان که محکم‌تر از آن قلعه‌ای نیابی. در موقفی حساس و سر نوشت ساز، در پایان هردوره از این حیات پر دوران، اهل ایمان یا وارد این قلعه، این روح زنده و بزرگ و نجات بخش می‌شوند یا تعلل کرده و وارد نمی شوند. و این به خودشان مربوط است.
اگر تسلیم‌وار وارد شوند گویی به بهشتی پر رحمت وارد گشته‌اند. رستگار شده و از هرعذابی در امان بوده و درکیفیتی بهشتی بسرخواهند برد. اما آنان که بیرون دَر بمانند یعنی خود را گرفتار امواج عذاب بی‌کسی و بی‌پناهی و بی رحمتی نموده اند. و چه عذابی بالاتر از حسرت وارد نشدن وفرصت سوزی!
ای دوست، طریق وارد شدن به قلعه روح بزرگ اینگونه است؛ بابستن عهدی راستین. تو در این عهد،همهٔ امور خود را به حضرت حق واگذار می‌کنی، تسلیم محض می شوی، خود را از هر چیز و هر داشته‌ای - مادی و معنوی- خلع ید می‌کنی، و دست از هر خواهش و آرزوی نفسانی بر می کشی. خودت را و سرنوشتت را به تمامی تقدیم می کنی،و در برابرش یک پذیرش محض می‌گردی.
این مجوز ورود تو به قلعهٔ روح بزرگ است. دست شستن از همه‌چیز. و دقیقاً از این روست که اهل نفاق و فریبکاران و دنیاطلبان بدان قلعه راه ندارند. زیرا آن‌ها قادر به بستن چنین عهد و پیمانی نیستند.
قلعهٔ روح بزرگ و راه ورود به آن :
جایی است و کیفیتی است یا بهتر بگویم وجود پر فتوح کسی است که همچون قلعه‌ای پناهگاهی امن و دلپذیر است.
وقتی عذاب سخت پایان هر دوره نزدیک شود، راه نجات اهل ایمان آنست که به آن قلعه، به آن روح بزرگ پناه آورند حال‌آنکه اهل نفاق و فریبکاران و ظالمان و دنیا طلبان بیرون آن در رنج و عذاب خواهند ماند.
لطفاً به این آیه شریفه دقت کن؛ فَضُرِبَ بَینَهُم بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِیهِ الرَّحمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِن قِبَلِهِ العَذابُ - پس میان‌شان حصار قلعه‌ای حائل می‌شود که دَرِی دارد و داخل آن رحمت است و بیرون آن از پیش روی‌اش عذاب!(سوره حدید بخشی از آیه 13)
این قلعه را تجلّی حضرت حق بدان که محکم‌تر از آن قلعه‌ای نیابی. در موقفی حساس و سر نوشت ساز، در پایان هردوره از این حیات پر دوران، اهل ایمان یا وارد این قلعه، این روح زنده و بزرگ و نجات بخش می‌شوند یا تعلل کرده و وارد نمی شوند. و این به خودشان مربوط است.
اگر تسلیم‌وار وارد شوند گویی به بهشتی پر رحمت وارد گشته‌اند. رستگار شده و از هرعذابی در امان بوده و درکیفیتی بهشتی بسرخواهند برد. اما آنان که بیرون دَر بمانند یعنی خود را گرفتار امواج عذاب بی‌کسی و بی‌پناهی و بی رحمتی نموده اند. و چه عذابی بالاتر از حسرت وارد نشدن وفرصت سوزی!
ای دوست، طریق وارد شدن به قلعه روح بزرگ اینگونه است؛ بابستن عهدی راستین. تو در این عهد،همهٔ امور خود را به حضرت حق واگذار می‌کنی، تسلیم محض می شوی، خود را از هر چیز و هر داشته‌ای - مادی و معنوی- خلع ید می‌کنی، و دست از هر خواهش و آرزوی نفسانی بر می کشی. خودت را و سرنوشتت را به تمامی تقدیم می کنی،و در برابرش یک پذیرش محض می‌گردی.
این مجوز ورود تو به قلعهٔ روح بزرگ است. دست شستن از همه‌چیز. و دقیقاً از این روست که اهل نفاق و فریبکاران و دنیاطلبان بدان قلعه راه ندارند. زیرا آن‌ها قادر به بستن چنین عهد و پیمانی نیستند.
- ۳۱۹
- ۰۶ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
