همه جای ایران سرای من است

همه جای ایران سرای من است
{خوشا مرز ایران عنبر نسیم}
{ که خاکش گرامی تر از زرو سیم }
{ هوایش موافق به هر ادمی}
{ زمینش سراسر پر از خرمی}
{ فضایش چومینو به رنگ و نگار}
{ به یک سو زمستان و دگرسو بهار}
{ گر از فارس گویی بهشتی خوش است}
{ همه مرز ان خرم دل کش است}
{ به یک سوی اهواز مینو سرشت }
{ که سبز است و خرم چو باغ بهشت}
{ گرازملک کرمان سرایم رواست }
{که هندوستانی خوش اب و هواست}
{ به نزد کس کاو بود فرهمند}
{ یکی نیل کوچک بود و هیرمند}
{ خراسان زچین و ماچین خوش تر است}
{ که نامش به مانند مشک تر است}
{ صفاهان چنو در جهان شهر نیست }
{ نداند کسش کز خرد بهرنیست}
{عروس جهان است ملک اراک }
{ که سرتاسر مشک بیراست خاک}
{ هم از عهدجمشید و کاووس کی}
{ نبوداست ملکی به خوبی چو ری}
{ هم ان اذرابادگان گوهری است}
{ که بروم و شاهش بس برتری است}
{ گرآیی سوی رشت و مازندران}
{ پراز سبزه بینی کران تا کران}
{ چو سر بچرخد سوی غرب ایران}
{ میشنوی اواز خوش ضرب ایران}
{ هروجب از خاکش جان ایران}
{ یقین بهشت است کردستان ایران}
{ بگویم از شور شعرو ادبش}
{ خفته شاعری در هر وجبش}
{ از صفای باغ و بوستان تبریز}
{ نعمت فراوان است و لبریز}
& گربپرسنداهل کجایی
به چه قول و عهد و وفایی
****************
گویم همه جای ایران سرای من است
عهد کوروش عهدو وفای من است
****************