ﺑﺴﻢ ﺭﺏ ﺍﻟﺤﺴﯿﻦ(ﻉ)

ﺑﺴﻢ ﺭﺏ ﺍﻟﺤﺴﯿﻦ(ﻉ)
ﮔﻠﻢ ﺭﺍ ﺧﺎﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺑﻮﺩ
ﻏﺒﺎﺭ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻔﻦ ﺑﻮﺩ
ﺳﺮﺵ ﺑﺮ ﻧﻲ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﮔﻠﻮﻱ ﭘﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﺴﺨﻦ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﻢ
ﺳﺮﺍ ﭘﺎ ﺑﺎﻍ ﮔﻞ ﺍﺯ ﺯﺧﻢ ﺗﻦ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻻ‌ﻱ ﻧﻴﺰﻩ
ﭼﻬﻞ ﻣﻨﺰﻝ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﻳﻮﺳﻔﻢ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺟﺴﻤﺶ ﭘﺎﺭﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺳﻢ ﺍﺳﺒﺎﻥ
ﻋﻴﺎﻥ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﺪﻥ ﺑﻮﺩ