خیلی وقت بود این گلایه رو خونده بودم و خیلی دوست داشتم ی
خیلی وقت بود این گلایه رو خونده بودم و خیلی دوست داشتم ی جواب جانانه به این گلایه بدم, خدا رحمت کنه هر کی جوابشو داده ...
میگن گلایه از دکتر علی شریعتیه و جواب از سهراب سپهری
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﮐﻔﺮ ﻧﻤﯿﮕﻮﯾﻢ،
ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﻢ،
ﭼﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﻢ؟ !
ﻣﺮﺍ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﺳﯿﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﯼ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ!
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﺯ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﺁﯾﯽ
ﻟﺒﺎﺱ ﻓﻘﺮ ﭘﻮﺷﯽ
ﻏﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﮑﻪ ﻧﺎﻧﯽ
ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯼ ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﯿﺎﻧﺪﺍﺯﯼ
ﻭ ﺷﺐ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﺗﻬﯽ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﺁﯾﯽ
ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻔﺮ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ
ﻧﻤﯿﮕﻮﯾﯽ؟!
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ!
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﺧﯿﺰ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺗﻨﺖ ﺑﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﮕﺸﺎﯾﯽ
ﻟﺒﺖ ﺑﺮ ﮐﺎﺳﻪ ﯼ ﻣﺴﯽ ﻗﯿﺮ ﺍﻧﺪﻭﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ
ﻭ ﻗﺪﺭﯼ ﺁﻥ ﻃﺮﻓﺘﺮ
ﻋﻤﺎﺭﺗﻬﺎﯼ ﻣﺮﻣﺮﯾﻦ ﺑﯿﻨﯽ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺑﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﮑﻪ ﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﻮ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻔﺮ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ
ﻧﻤﯿﮕﻮﯾﯽ؟!
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ!
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﺑﺸﺮ ﮔﺮﺩﯼ
ﺯ ﺣﺎﻝ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﮔﺮﺩﯼ
ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﻣﯿﺸﻮﯼ ﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﺧﻠﻘﺖ،
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩﻥ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺪﻋﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺗﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﯽ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺗﻮ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﭼﻪ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ،
ﭼﻪ ﺭﻧﺠﯽ ﻣﯿﮑﺸﺪ ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺳﺖ
و این هم جواب زیبای ؟!؟!...
ﻣﻨﻢ ﺯﯾﺒﺎ
ﮐﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ
ﺗﻮ ﺑﮕﺸﺎ ﮔﻮﺵ ﺩﻝ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ
ﺗﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﺎﻥ
ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﻏﯿﺮ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺁﺷﺘﯽ ﮐﻦ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯿﺠﻮﯾﯽ؟
ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ؟
ﺗﻮ ﺭﺍﻩ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﻃﯽ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ، ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ
ﺗﻮ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻦ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﺷﮑﯽ، ﯾﺎ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﻢ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺷﮏ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ
ﻃﻠﺐ ﮐﻦ ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺠﻮ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﯾﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯿﺸﻮﯼ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯿﺸﻮﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ
ﮐﻪ ﻭﺻﻞ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻫﻢ،
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ، ﺧﺪﺍﯾﯽ ﻋﺎﻟﻤﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻮﯾﯽ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺯﯾﺒﺎﯾﻢ،
ﺗﻮﯾﯽ ﻭﺍﻻﺗﺮﯾﻦ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺩﻧﯿﺎﯾﻢ
ﮐﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﯽ ﺗﻮ ﭼﯿﺰﯼ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺁﻓﺮﯾﺪﻡ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺣﺴﻨﺖ ﻣﯿﮕﻔﺘﻢ
ﻣﮕﺮ ﺁﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﯾﺶ ﻗﻬﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ؟
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﮑﺴﺘﯽ؛
ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﻬﻢ ﺭﺍﻧﺪﻡ؟!
ﮐﻪ ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧﺪﺕ ﺍﺯ ﻣﻦ؟
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﯼ ﺩﻭﺭ؟ !
ﺁﻥ ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻣﻌﺒﻮﺩ .
ﺁﻥ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺖ
ﺧﺎﻟﻘﺖ
ﺍﯾﻨﮏ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﮐﻦ ﻣﺮﺍ .
ﺑﺎ ﻗﻄﺮﻩ ﯼ ﺍﺷﮑﯽ
ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺁﻭﺭ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺕ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﻟﯿﮏ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﺩﻝ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪﻡ
ﻏﺮﯾﺐ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﺎﮐﯽ ﺍﻡ .
ﺁﯾﺎ ﻋﺰﯾﺰﻡ ﺣﺎﺟﺘﯽ ﺩﺍﺭﯼ؟
ﺑﮕﻮ ﺟﺰ ﻣﻦ ﮐﺲ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﺪ
ﺑﻪ ﻧﺠﻮﺍﯾﯽ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﮐﻦ .
ﺑﺪﺍﻥ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﭘﺎﮎ ﺑﺎ ﺍﯾﻤﺎﻥ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﺍﺳﺒﻬﺎﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺪﺍﻥ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﻋﺼﺮ ﺭﻭﺷﻦ،
ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻦ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﺭﻭﺯ،
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﺍﺧﺘﺮﺍﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﻣﺎ ﺩﻭﺭ،
ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﮎ ﺁﻏﻮﺷﻢ،
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻦ،
ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺎﻣﻬﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺵ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺑﮕﺸﺎ ﮔﻮﺵ ﺩﻝ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ
ﺗو رﺍ ﺩﺭ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﺎﻥ،
ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
میگن گلایه از دکتر علی شریعتیه و جواب از سهراب سپهری
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﮐﻔﺮ ﻧﻤﯿﮕﻮﯾﻢ،
ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﻢ،
ﭼﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﻢ؟ !
ﻣﺮﺍ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﺳﯿﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﯼ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ!
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﺯ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﺁﯾﯽ
ﻟﺒﺎﺱ ﻓﻘﺮ ﭘﻮﺷﯽ
ﻏﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﮑﻪ ﻧﺎﻧﯽ
ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯼ ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﯿﺎﻧﺪﺍﺯﯼ
ﻭ ﺷﺐ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﺗﻬﯽ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﺁﯾﯽ
ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻔﺮ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ
ﻧﻤﯿﮕﻮﯾﯽ؟!
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ!
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﺧﯿﺰ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺗﻨﺖ ﺑﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﮕﺸﺎﯾﯽ
ﻟﺒﺖ ﺑﺮ ﮐﺎﺳﻪ ﯼ ﻣﺴﯽ ﻗﯿﺮ ﺍﻧﺪﻭﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ
ﻭ ﻗﺪﺭﯼ ﺁﻥ ﻃﺮﻓﺘﺮ
ﻋﻤﺎﺭﺗﻬﺎﯼ ﻣﺮﻣﺮﯾﻦ ﺑﯿﻨﯽ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺑﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﮑﻪ ﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﻮ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻔﺮ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ
ﻧﻤﯿﮕﻮﯾﯽ؟!
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ!
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﺑﺸﺮ ﮔﺮﺩﯼ
ﺯ ﺣﺎﻝ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﮔﺮﺩﯼ
ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﻣﯿﺸﻮﯼ ﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﺧﻠﻘﺖ،
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩﻥ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺪﻋﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺗﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﯽ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺗﻮ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﭼﻪ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ،
ﭼﻪ ﺭﻧﺠﯽ ﻣﯿﮑﺸﺪ ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺳﺖ
و این هم جواب زیبای ؟!؟!...
ﻣﻨﻢ ﺯﯾﺒﺎ
ﮐﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ
ﺗﻮ ﺑﮕﺸﺎ ﮔﻮﺵ ﺩﻝ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ
ﺗﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﺎﻥ
ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﻏﯿﺮ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺁﺷﺘﯽ ﮐﻦ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯿﺠﻮﯾﯽ؟
ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ؟
ﺗﻮ ﺭﺍﻩ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﻃﯽ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ، ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ
ﺗﻮ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻦ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﺷﮑﯽ، ﯾﺎ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﻢ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺷﮏ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ
ﻃﻠﺐ ﮐﻦ ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺠﻮ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﯾﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯿﺸﻮﯼ ﺑﺮ ﻣﺎ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯿﺸﻮﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ
ﮐﻪ ﻭﺻﻞ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻫﻢ،
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ، ﺧﺪﺍﯾﯽ ﻋﺎﻟﻤﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻮﯾﯽ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺯﯾﺒﺎﯾﻢ،
ﺗﻮﯾﯽ ﻭﺍﻻﺗﺮﯾﻦ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺩﻧﯿﺎﯾﻢ
ﮐﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﯽ ﺗﻮ ﭼﯿﺰﯼ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺁﻓﺮﯾﺪﻡ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺣﺴﻨﺖ ﻣﯿﮕﻔﺘﻢ
ﻣﮕﺮ ﺁﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﯾﺶ ﻗﻬﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ؟
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﮑﺴﺘﯽ؛
ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﻬﻢ ﺭﺍﻧﺪﻡ؟!
ﮐﻪ ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧﺪﺕ ﺍﺯ ﻣﻦ؟
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﯼ ﺩﻭﺭ؟ !
ﺁﻥ ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻣﻌﺒﻮﺩ .
ﺁﻥ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺖ
ﺧﺎﻟﻘﺖ
ﺍﯾﻨﮏ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﮐﻦ ﻣﺮﺍ .
ﺑﺎ ﻗﻄﺮﻩ ﯼ ﺍﺷﮑﯽ
ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺁﻭﺭ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺕ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﻟﯿﮏ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﺩﻝ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪﻡ
ﻏﺮﯾﺐ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﺎﮐﯽ ﺍﻡ .
ﺁﯾﺎ ﻋﺰﯾﺰﻡ ﺣﺎﺟﺘﯽ ﺩﺍﺭﯼ؟
ﺑﮕﻮ ﺟﺰ ﻣﻦ ﮐﺲ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﺪ
ﺑﻪ ﻧﺠﻮﺍﯾﯽ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﮐﻦ .
ﺑﺪﺍﻥ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﭘﺎﮎ ﺑﺎ ﺍﯾﻤﺎﻥ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﺍﺳﺒﻬﺎﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺪﺍﻥ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﻋﺼﺮ ﺭﻭﺷﻦ،
ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻦ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﺭﻭﺯ،
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺴﻢ ﺑﺮ ﺍﺧﺘﺮﺍﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﻣﺎ ﺩﻭﺭ،
ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﮎ ﺁﻏﻮﺷﻢ،
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻦ،
ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺎﻣﻬﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺵ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺑﮕﺸﺎ ﮔﻮﺵ ﺩﻝ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ
ﺗو رﺍ ﺩﺭ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﺎﻥ،
ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
- ۵۱
- ۱۶ بهمن ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط