شب است و چراغ هاي آسمان خاموش. بر بلنداي کوه هاي مکه ستار

شب است و چراغ هاي آسمان خاموش. بر بلنداي کوه هاي مکه ستاره اي در حال ظهور است. از دوردست ها صداي هلهله مي آيد باران نور آن چنان مي بارد که اگر چشم دلي باشد و گوش جاني، غلغله فردوسيان به وضوح شنيده خواهد شد.

اي نو رسيده جنّت! شکوهت را به تماشا نشسته ايم. بي هراس از افول، در حال لمس مهربان ترين خوشه هاي انسانيت. با تو هر چه شک به يقين مي رسد و از پس ابرهاي سياه هر که بجويد و اخلاص صرف کند به رنگين کمان لطيف دين تو خواهد رسيد.

اي صاحب مکارم الاخلاق! عهده دار دريا دريا شور و شعور و مالک غزل غزل معرفت! به شکرانه آمدنت، هزار مرتبه زمين را آذين بستيم، هزار کاروان دل، هزار مثنوي قاصدک...

بانگ محمدي ات بر مناره هاي عظيم جهان طنين افکند شده و عطر رأفت و محبت تو دل ها را عطشناک ساخته و حقا که بعد از اين همه سال هنوز نويد آسماني ات به زيبايي دل ها را يکي پس از ديگري تسخير مي کند. آن که ايمان آورده در صلوات تو را مي گويد و سيراب مي شود و آن که هنوز به فتح قلّه ايمان نرسيده تو را مي جويد و کرامتت را مي ستايد.

اي آن که هميشه مي خواهيم: اللهم محيا محمد و آل محمد!
اي آن که هر مادري را آرزوست، مولودش همنام تو باشد.
اي آن که هر مسلمي را خواهش است تا ابد همگام تو باشد.
سرفرازم که با جرعه اي صلوات به پاي بوسي ات آمده ام: اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم. [1]

اي احمديان به نام احمد صلوات
هر دم به هزار ساعت از دم صلوات
از نور محمدي دلم مسرورست
پيوسته بگو تو بر محمد صلوات

التماس دعا