ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ ﺁﺭﺍﻣﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ ﺁﺭﺍﻣﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ
ﺣﺘﺎ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺁﺭﺍﻣﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﻫﻤﮕﺎﻣﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ
ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﻭﻗﺘﯽ ﺯﺧﻢﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﻡ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﻣﻢ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﯽﯾﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪﺍﯾﻢ
ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ
ﻭ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪﯼ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺭﻭ
ﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺣﺘﺎ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺁﺭﺍﻣﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﻫﻤﮕﺎﻣﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ
ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﻭﻗﺘﯽ ﺯﺧﻢﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﻡ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺪﺍﻣﻢ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﯽﯾﺎﺑﻨﺪ
ﺗﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪﺍﯾﻢ
ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ
ﻭ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪﯼ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺭﻭ
ﺩﺍﺭﯾﻢ
- ۴۶۴
- ۱۷ بهمن ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط