ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ

ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺩﺍﺩ ﻣﻲﺯﻧﻴﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺻﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺩ ﻣﻲﮐﺸﻨﺪ؟
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻓﮑﺮﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﮔﻔﺖ: ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ، ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻣﻲﺩﻫﻴﻢ.
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺭﺍﻣﺸﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺩﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﻣّﺎ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺎﺭﻣﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺍﺩ ﻣﻲﺯﻧﻴﻢ؟ ﺁﻳﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﻣﻼﻳﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ؟
ﭼﺮﺍ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺩﺍﺩ ﻣﻲﺯﻧﻴﻢ؟
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺟﻮﺍﺏﻫﺎﻳﻰ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺍﻣّﺎ ﭘﺎﺳﺦﻫﺎﻯ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﮑﺮﺩ .
ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩ: ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻗﻠﺐﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺩ ﺑﺰﻧﻨﺪ .
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﻭ ﺧﺸﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪﺻﺪﺍﻱ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺳﭙﺲ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ؟
ﺁﻥﻫﺎ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺩ ﻧﻤﻲﺯﻧﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻰ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ . ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﻗﻠﺐﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻪ ﻫﻢ
ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺍﺳﺖ . ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﻠﺐﻫﺎﺷﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ .
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻋﺸﻘﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ، ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ؟
ﺁﻥﻫﺎ ﺣﺘﻰ ﺣﺮﻑ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺯﻧﻨﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵ ﻫﻢ ﻧﺠﻮﺍ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻋﺸﻘﺸﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ .
ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ، ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻢ ﺑﻲﻧﻴﺎﺯ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﺑﻴﻦ ﻗﻠﺐﻫﺎﻯ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ....
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﺭﻭﺯﻱ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﻗﻠﺐ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻮﺩ