ﻋﺴﻞ:ﭼﯿﻪ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﻧﺪﯾﺪی؟ ﺳﻮرن:ﺧﻮﺷﮕﻞ ﮐﻪ ﺗﺎ دﻟﺖ ﺑﺨﻮاد دﯾﺪم دراﮐ

ﻋﺴﻞ:ﭼﯿﻪ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﻧﺪﯾﺪی؟ ﺳﻮرن:ﺧﻮﺷﮕﻞ ﮐﻪ ﺗﺎ دﻟﺖ ﺑﺨﻮاد دﯾﺪم دراﮐﻮﻻ ﻧﺪﯾﺪم ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮﻩ ﺑﮕﻢ ﺧﻮن آﺷﺎم اوﻧﻢ از ﻧﻮع ﻣﺎدﻩ اش رو ﻋﺴﻞ:ﺧﻮدﺗﻮ ﺗﻮ آﯾﻨﻪ دﯾﺪی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻻ ﺳﻮرن:آرﻩ دﯾﺪم...ﺑﻪ ﻗﺪرت ﺧﺪا ﭘﯽ ﺑﺮدم ﮐﻪ ﭼﻪ زﯾﺒﺎ ﻣﻨﻮ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﺮدﻩ ﻋﺴﻞ:آرﻩ ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮﮐﻨﻢ دﺳﺖ ﺧﺪا ﺧﻮردﻩ ﻫﺮﭼﯽ آﺑﺮﻧﮓ ﺑﻮدﻩ رﯾﺨﺘﻪ رو ﺻﻮرﺗﺖ ﻫﻤﭽﯿﻦ اﯾﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﺷﺪی ﻣﺘﯿﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ وﺑﺎ ﺷﻤﻊ ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﺮد.ﺳﻮرن دﺳﺘﻤﺎﻟﯽ از ﺟﯿﺒﺶ در آورد وﮐﺸﯿﺪ روﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ و ﺟﻠﻮ روم ﮔﺮﻓﺖ:واﺳﻪ اﯾﻦ ﻣﯽ ﮔﻢ ﺧﻮن آﺷﺎم...ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدی ﺑﺎ ﺧﻮدت؟ ﻋﺴﻞ:اِ دارﻩ ﺧﻮن ﻣﯿﺎد؟ﻫﯿﭽﯽ ﺗﻮاون ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﭘﺎم ﮔﯿﺮ ﮐﺮد ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ی ﻓﺮش ﺑﺎ ﺳﺮﺧﻮردم ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ی ﻣﺒﻞ ﻣﺘﯿﻦ:ﻣﺒﻠﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﻧﯽ ﻧﺸﺪ؟ ﻋﺴﻞ:ﻣﺘﯿﻦ ﺟﺎن ﻣﻦ ﻣﻬﻢ ﺗﺮم ﯾﺎ ﻣﺒﻠﺘﻮن؟ ﻣﺘﯿﻦ:ﻣﺒﻠﻤﻮن ﺳﻮرن داﺷﺖ ﮐﺮﮐﺮ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻣﻨﻢ ﻫﯽ ﺣﺮص ﻣﯽ ﺧﻮردم دوﺗﺎ ﻣﺸﺖ ﻧﺜﺎر ﺑﺎزوﯾﻪ ﻣﺘﯿﻦ ﮐﺮدم ﺳﻮرن:ﺷﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟ ﻣﺘﯿﻦ:از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ وارد ﺑﺨﺶ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻣﺤﻤﺪی ﺷﺪم...دورﻩ ی ﺳﺮواﻧﯿﻢ ﺑﻮد ﻓﮑﺮﮐﻨﻢ ﺣﺪود 4ﺳﺎل ﻗﺒﻞ...اون ﻣﻮﻗﻊ ﻋﺴﻞ ﺳﺘﻮان ﺑﻮد...ﯾﻪ ﺳﺘﻮان ﺗﺎزﻩ وارد ﮐﻪ ﮐﻠﯽ دﺳﺘﻪ ﮔﻞ ﺑﻪ آب ﻣﯽ داد ﺳﻮرن:ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﺪون ﺷﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻪ ﺑﯽ دﺳﺘﻪ ﮔﻞ ﺑﻪ آب دادﻧﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﻪ ﻋﺴﻞ:ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﮕﯿﻦ ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﺎزﻩ ﮐﺎر ﻧﺒﻮدﯾﺪ ﻧﻪ؟از ﺷﮑﻢ ﻣﺎدر ﺳﺮﮔﺮد ﺑﻪ دﻧﯿﺎ اوﻣﺪﯾﻦ دﯾﮕﻪ؟ ﻣﺘﯿﻦ:ﻋﺴﻞ ﺑﺎﻫﻤﯿﻦ زﺑﻮﻧﺶ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ رﺳﯿﺪﻩ ﻫﺎ...ﻫﯿﺸﮑﯽ ﺣﺮﯾﻒ اﯾﻦ زﺑﻮﻧﺶ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺳﻮرن ﭼﺸﻤﮑﯽ زد وﮔﻔﺖ:ﻫﯿﺸﮑﯽ ﺟﺰ ﻣﻦ ﻋﺴﻞ:اوﻩ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺴﺖ و ﺑﺮم زﯾﺎد ﺧﻮدت و ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻧﮕﯿﺮ ﮔﻨﺪﻩ ﺗﺮ از ﺗﻮﻫﻢ ﺣﺮﯾﻒ زﺑﻮن ﻣﻦ ﻧﺸﺪن ﺧﯿﺎﻟﺖ ﺟﻤﻊ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺒﺮی ﺳﻮرن:ﺟﻮﺟﻪ رو آﺧﺮ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻣﯽ ﺷﻤﺎرن ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان ﻋﺴﻞ:ﻋﻤﺮا ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺣﺮﯾﻒ ﻣﻦ ﺑﺸﯽ ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﮑﻮﺳﺖ از ﺑﻬﺎرش ﭘﯿﺪاﺳﺖ ﺳﻮرن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﺎش رو روی ﺳﯿﻨﻪ ﻗﻼب ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ:ﻣﻨﻢ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻢ ﻣﻦ ﺗﻮرو ﻣﯿﺒﺮم واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﮑﻮﯾﯽ ﺳﺎل .دﯾﮕﻪ ﺗﺎ اوﻣﺪم ﺟﻮاﺑﺶ و ﺑﺪم ودﻫﻨﻢ و وا ﮐﻨﻢ ﺑﺮﻗﺎ اوﻣﺪ و ﭘﺎﺷﺪ رﻓﺖ زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ ﻻاﻗﻞ واﯾﺴﺎ ﺟﻮاﺑﺘﻮ ﺑﮕﯿﺮ ﻣﺘﯿﻨﻢ ﭘﺎﺷﺪ رﻓﺖ ﺗﻮ ﻣﻨﻢ ﺷﻤﻊ ﻫﺎ روﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدم ورﻓﺘﻢ ﺗﻮﺣﺎل.ﺗﻮآﯾﻨﻪ ی ﻫﺎل ﺧﻮدﻣﻮ دﯾﺪم ﯾﻪ ﺧﺮاﺷﯿﺪﮔﯽ رو ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ازش ﯾﮑﻢ ﺧﻮن ﻣﯽ اوﻣﺪ.ﺳﻮرن رﻓﺖ در ﯾﺨﭽﺎل رو ﺑﺎز ﮐﺮد. ﺳﻮرن:ﻋﺴﻞ ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ. ﺑﺎ اﮐﺮاﻩ رﻓﺘﻢ ﺳﻤﺘﺶ.دﺳﺘﺎش رو ﮔﺬاﺷﺖ زﯾﺮ ﺑﻐﻠﻤﻮ ﺑﻠﻨﺪم ﮐﺮد ﻣﻦ و ﮔﺬاﺷﺖ رو اﭘﻦ... از ﺣﺮﮐﺘﺶ ﭼﺸﺎم 4 ﺗﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﯾﻪ دﺳﺘﻤﺎل ﮐﺎﻏﺬی ﺧﻮن ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ و ﭘﺎک ﮐﺮد.ﺑﻌﺪ ﭼﺴﺒﯽ رو ﮐﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﻮد زد رو ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﻢ ﺳﻮرن:ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش زﯾﺎدی داری ﺧﻮدﺗﻮ زﺧﻤﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﮐﻮﭼﯿﮏ زد رو ﺑﯿﻨﯿﻢ.ﻫﻪ ﮐﻮﻩ ﯾﺦ ﻣﻬﺮﺑﻮن ﺷﺪﻩ ﺑﺎز ﻋﺴﻞ:آﺧﻪ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻢ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺳﻮرن رﻓﺖ ﺗﻮ دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﺎﺷﻮ ﺑﺸﻮرﻩ...اﻟﺒﺘﻪ ﻓﮑﺮﮐﻨﻢ...ﻣﻨﻢ ﮐﻪ اون ﺑﺎﻻ روﺗﺎزﻩ ﮐﺸﻒ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم ﻋﯿﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﭘﺎﻫﺎم و ﺗﮑﻮن ﻣﯽ دادم ﻣﺘﯿﻦ:ﻧﮑﻦ دﺧﺘﺮ ﭼﻘﺪر ﭘﺎﻫﺎﺗﻮ ﺗﮑﻮن ﻣﯽ دی ﻋﺴﻞ:ﺑﯽ اﻋﺼﺎب ﺷﺪی ﻫﺎ ﻣﺘﯿﻦ...رﻓﺘﯿﻢ اﯾﺮان ﯾﻪ دﮐﺘﺮ ﺑﺮو ﻣﺘﯿﻦ:ﺗﻮﻫﻢ ﺟﺎی ﻣﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ رﻧﺞ و ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدی ﺑﯽ اﻋﺼﺎب ﻣﯽ ﺷﺪی ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻘﺪردﻟﻢ ﺑﺮا ﺧﺎﻧﻮادم ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﭼﻨﺪﻣﺎﻫﻪ اﯾﻨﺠﺎ دﯾﮕﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم ﻋﺴﻞ:ﻫﻤﻪ دوﺳﺖ دارن ﺑﯿﺎن ﺧﺎرج زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﺑﻬﺘﺮﻩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺎل ﻣﯽ دﻩ ﺗﻮ اوﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪی؟ ﻣﺘﯿﻦ:ﻣﻦ آدﻣﺶ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻋﺴﻞ...ﻣﻦ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻋﺸﻖ ﺧﺎرج ﻧﺒﻮدم و ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺧﯿﻠﯽ از ﮐﺸﻮرﻫﺎ رو رﻓﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﻧﻪ وﻟﯽ ﺧﺐ 4ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪم5ﺗﺎ ﮐﺸﻮرو ﮔﺸﺘﻢ وﻟﯽ ﻫﯿﭻ ﺟﺎ ﺑﺮام اﯾﺮان ﻧﺸﺪ...ﻫﯿﭻ ﺟﺎ وﻃﻦ ﺧﻮد آدم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ دﻟﻢ ﺑﺮای ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎﺑﺎم ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺳﻮرن درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻮﻟﻪ دﺳﺘﺎش و ﺧﺸﮏ ﻣﯽ ﮐﺮد اوﻣﺪ ﭘﺸﺖ ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎد و آرﻧﺠﺎش رو ﺑﻪ اﭘﻦ ﺗﮑﯿﻪ داد ﺳﻮرن:آﺧﯽ ﺑﭽﻢ دﻟﺘﻨﮕﻪ ﻣﺘﯿﻦ:ﺷﻤﺎﻫﺎ دﻟﺘﻮن ﺗﻨﮓ ﻧﺸﺪﻩ ﻋﺴﻞ:ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﺑﺮای ﺧﺎﻧﻮادﻩ ام ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺣﺘﯽ وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ﻣﺘﯿﻦ:ﺑﻔﺮﻣﺎ ﺗﺎزﻩ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺑﻌﺪاز ﻣﻦ اوﻣﺪﯾﻦ دﻟﺘﻨﮕﯿﻦ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺟﺎی ﺧﻮد دارم ﺳﻮرن:اﯾﺸﺎﻻ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ اﯾﺮان ﺧﺴﺘﮕﯽ و دﻟﺘﻨﮕﯿﻤﻮن ﺑﺮﻃﺮف ﻣﯽ ﺷﻪ ﻋﺴﻞ:ﺧﺪاﮐﻨﻪ ﻣﺘﯿﻦ:ﻓﻌﻼ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺧﻮب ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺮﻩ ﻋﺴﻞ:اﻣﯿﺪوارم ﺗﺎ آﺧﺮش ﻫﻢ ﺧﻮب ﭘﯿﺶ ﺑﺮﻩ ﻣﺘﯿﻦ:ﻓﺮدا ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺳﻮرن؟ ﺳﻮرن:ﻓﺮدا ﻣﯽ رﯾﻢ ﺷﺮﮐﺖ از ﻧﺰدﯾﮏ ﻫﻢ ﻗﺮص ﻫﺎ رو ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﻫﻢ ﻧﻮع ﻗﺮص ﻫﺎی رواﻧﮕﺮداﻧﺶ رو ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻣﯽ دﯾﻢ...ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﻗﺮص ﻫﺎ رو وارد ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻋﺴﻞ:ﻣﮕﻪ ﻗﺮص ﻫﺎرو ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﯽ رن؟ ﺳﻮرن:ﻓﻘﻂ ﻗﺴﻤﺖ اوﻟﺶ رو ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ درﯾﺎﺑﺮﺳﯿﻢ...از ﮐﺎرﺧﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﻟﺐ درﯾﺎ ﺑﻌﺪ ﺳﻮار ﻟﻨﭻ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ و ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻢ ﻋﺴﻞ:ﻣﺎﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﻣﯽ رﯾﻢ اﯾﺮان؟ ﺳﻮرن:آرﻩ ﻫﻢ ﻣﺎ ﻫﻢ دار و دﺳﺘﻪ ی ﻧﺼﯿﺮی ﭼﻨﺪﺗﺎﻣﻮن ﻫﻤﺮاﻩ ﻣﺤﻤﻮﻟﻪ ﻣﯽ رﯾﻢ ﭼﻨﺪﺗﺎﻣﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ ﮐﺎﻣﻼ رﺳﻤﯽ وﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺷﮏ ﻧﮑﻨﻪ ﻋﺴﻞ:ﻣﺎﺟﺰو ﮐﺪوم دﺳﺘﻪ اﯾﻢ؟ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﯾﺎ ﻟﻨﭽﯽ ﻫﺎ؟ ﺳﻮرن:ﻫﻨﻮز ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل زﯾﺎد ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﻮﻟﻪ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﻣﺘﯿﻢ ﺑﺎ ﻧﺼﯿﺮی از راﻩ ﻫﻮا ﻣﯿﺎد...ﺣﺎﻻ ﻓﺮدا ﻣﯽ رﯾﻢ در ﻣﻮرد اﯾﻨﺎﻫﻢ اﮔﻪ وﻗﺖ ﺷﺪ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ ﻣﺤﻤﻮﻟﻪ ﺗﺎ ﺳﻪ روز دﯾﮕﻪ راﻫﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ ﭘﺲ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻓﺮدا وﭘﺲ ﻓﺮدا اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻢ ﻣﺘﯿﻦ:ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻏﺬا ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ درﺳﺖ ﮐﻨﻢ ﻓﻌﻼ ﺑﯿﺎﯾﻦ اﯾﻦ اﻣﻠﺖ وﺑﺰﻧﯿﻢ ﺗﻮ رگ ﺑﻌﺪم ﺑﺮﯾﻢ ﻻﻻ ﮐﻪ ﮐﻠﯽ ﮐﺎر دارﯾﻢ ﻓﺮدا ﺳﻮرن:ﭼﻪ ﺟﻮری ﺑﺨﻮاﺑ