ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻻﯼ ﻭﺭﻕ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆﻣﯽ ﺭﻭﺩ ؛

ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻻﯼ ﻭﺭﻕ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆﻣﯽ ﺭﻭﺩ ؛
ﺩﺳﺖ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﺩ...
ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﻡ ﺗﺎ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻟﻢ ﻧﮕﯿﺮﺩ،
ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ :
ﯾﻮﺳﻒ ﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺯﺁﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻨﻌﺎﻥ ﻏﻢ
ﻣﺨﻮﺭ...