خوب یاد گرفته ایم ورانداز کردن همدیگر را.یک خط کش این دست

خوب یاد گرفته ایم ورانداز کردن همدیگر را.یک خط کش این دستمان و یک ترازو 
آن دستمان.اندازه می گیریم و وزن میکنیم؛آدم ها را،رفتارشان را،انتخاب 
هایشان را،تصمیم هایشان را،حتی قضا وقدرشان را! به رفیقمان یک تکه سنگینی می اندازیم،بعد می گوییم خیر وصلاحت را می خواهم!غافل از اینکه چه بر سر او می آوریم! می
رویم در فلان مهمانی و هر کس را یک جور مورد بررسی قرار می دهیم.آن یکی را
به ازدواج نکرده اش این یکی را به نوع رابطه اش با مادرش،آن دیگری را به 
رشته ای که خوانده ،این را به کارش،آن را به بچه دار نشدنش،این را به..... می
رویم توی صفحه یکی و نوشته اش را می خوانیم و می نشینیم به قضاوت ونظر؛یکی
هم نیست گوشمان را بگیرد که:های ! چند بار توی آن موقعیت بوده ای که حالا 
این طور راحت نظر میدهی؟!حواسمان نیست که چه راحت با حرفی که در هوا رها 
می کنیم،چگونه یک نفر را به هم میریزیم،چند نفر را به جان هم می اندازیم،چه
سرخوردگی یا دلخوری ای به جای می گذاریم.چه قدر زخم می زنیم.... حواسمان
نیست که ما می گوییم و رها می کنیم و رد می شویم،اما یکی ممکن است گیر کند
بین کلمه های ما،بین قضاوت ما،بین برداشت ما