we

we
s2
part 27

هانا

منتظر مایا بودم که از اتاق بیرون بیاد
در اتاق رو زدم

هانا: خب خانوم لستر آماده‌ای؟!
مایا:* باز کردن در* با پوشیدن کت چرمم من همیشه آماده‌ام *کت چرمی که نیک برام گرفته بود رو پوشیدم*
هانا: فقط یه چیزی، امروز حق نداری به هیچ‌چیزی فکر کنی جز خوش گذروندن بخاطر نیک
مایا: قول نمی‌دم.
هانا: مایا!
مایا: باشه بابا، سعیمو می‌کنم.
هانا: همینم خوبه. حالا بیا که ماشینت منتظر ماست.
مایا:با هم از پله‌ها پایین رفتیم. هانا کلید ماشینمو از روی میز برداشت و به سمتم گرفت.
هانا: رانندگی با خودت یا من؟
مایا: معلومه که خودم.
هانا: می‌دونستم همینو می‌گی.
مایا:از عمارت بیرون رفتیم و سوار ماشینم شدیم. چند دقیقه بعد از دروازه خارج شدیم و جاده‌ی خلوت جنگل مقابلمون قرار گرفت و من سرعت گرفتم
با سرعت 100 کیلومتر بر ساعت حرکت میکردم
تمامی خشمم رو روی ماشین خالی میکردم

هانا: راستی، یه سؤال.
مایا: بپرس.
هانا: اگه گفتی نیک الان اینجا بود، فکر می‌کنی چی بهت می‌گفت؟
مایا:دستم روی فرمون سفت شد*
هانا مگه خودت نگفتی قرار نیست امروز درباره‌ی چیزی حرف بزنیم جز خوشگذرونی
هانا: می‌دونم. فقط می‌خوام یه چیزی رو بفهمی؛ اینکه الان ازش دوری، به این معنی نیست که باید خودتم از خودت دور کنی.
مایا: من از خودم دور نشدم.
هانا: پس چرا از صبح حتی یه لبخند درست‌وحسابی نزدی
مایا: زدم رو ترمز و صدای جیغ لاستیک ماشین جاده رو فرا گرفت
صورتم از عصبانیت قرمز شد و زدم زیر گریه*
چون دلم براش تنگ شده، هانا! چون هر جا رو نگاه می‌کنم یاد اون می‌افتم. چون می‌دونم اونم الان حالش خوب نیست و من هیچ کاری از دستم برنمیاد چون میدونم الان بهش نیاز دارم

مایا: ببخشید
هانا: لازم نیست عذرخواهی کنی، عزیزم.
مایا:دستم رو گرفت*
هانا: دلتنگش باش. گریه کن، عصبانی شو، هر کاری می‌خوای بکن. ولی نذار نبودنش تمام چیزهایی رو که دوست داری ازت بگیره.

مایا:نگاهش کردم و لبخند کم‌رنگی زدم* ممنون که هستی
نمیدونم اگه نبودی چی میشد
هانا: از وقتی مجبور شدم با یه دختر لجباز مثل تو دوست بشم *چشمک* الانم پاشو خودم رانندگی میکنم
مایا: خفه شو خودم میرونم
هانا: خودت خفه شو پاشو یکمم من برونم
مایا:هر دومون زدیم زیر خنده برای اولین بار از دیشب، خنده‌ام واقعی بود*


نیک

گاراژ ویلا پر از ماشین‌های مختلف بود. از ماشین‌های اسپرت گرفته تا چند مدل مسابقه‌ای که بابام برای سرگرمی نگه می‌داشت.

لیون: پسر، اینجا بهشته!
نیک:پس به بهشت لیستر خوش اومدی، داداش

لیون دور یه ماشین مشکی چرخید و با ذوق بهش نگاه کرد.

لیون: اینو ببین! فقط تصور کن باهاش تو پیست باشیم.
نیک: تصور نمی‌خواد. کلیدشو بردار.
لیون: جدی؟!
نیک: نه، می‌خوام باهاش عکس بگیری بعد بذاری سر جاش کلیدشو بردار بزن بریم دیگه
لیون: خیلی بامزه‌ای واقعاً.
خندیدم و کلید رو به سمتش پرت کردم.
نیک: بیا ببینم هنوزم مثل قبل رانندگی می‌کنی یا پیر شدی *سوار یک ماشین اسپرت مشکی شدم لیون هم قرمز*
لیون: آخر مسابقه خودت میای ازم امضا می‌گیری.
نیک: ما احمقا رو ببین که با اسپرت میخوایم مسابقه بدیم
لیون: یک چالش درنظر بگیر

چند دقیقه بعد، هر دومون آماده بودیم. مسابقه قرار بود توی پیست خصوصی‌ای برگزار بشه که از قبل می‌شناختیم یعنی بابا نزدیک عمارت لیستر درست کرده بود

آخرین پیام مایا هنوز روی صفحه بود. چت‌مون رو باز کردم و چند ثانیه به اسمش خیره موندم.

لیون: نیک؟!
نیک: هوم؟
لیون: باز رفتی تو فکرش؟
نیک: نمی‌تونم کاریش کنم.
لیون: پس یه پیام بهش بده، بعد بیا مسابقه بدیم. شاید اونم منتظر یه خبری از تو باشه.
بدون اینکه جوابش رو بدم، شروع کردم به تایپ کردن.

نیک: دلم برات تنگ شده امیدوارم حالت خوب باشه

*یک پیام دیگه فرستادم*

نیک:به زودی میبینمت قول میدم

*پیام رو فرستادم و گوشی رو توی ماشین گذاشتم*

لیون: خب، حالا بیا که قراره لهت کنم.
نیک: خوابشو ببینی!

موتورها روشن شدن. صدای غرش ماشین‌ها توی پیست پیچید و برای چند لحظه تمام فکر و خیالم از مایا جدا شد.
چراغ سبز شد.
پام رو روی گاز فشار دادم.