ﺁﺑﯽ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺭﻧﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﺁﺑﯽ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺭﻧﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﺍﺯ ﺷﯿﺸﻪ ﻧﺒﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﻣﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﺭﺳﯿﺪﻥ

ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻮ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺑﻪ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺶ ﻭﻣﺜﻠﻪ ﮐﻦ ﻭﺧﻮﺏ ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ

ﻻ‌ﯾﻖ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﯾﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﯾﮏ ﺟﺮﺃﺕ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻭﺷﻌﺮ ﭼﮑﯿﺪﻥ

ﺑﺲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻏﺰﻝ ﺁﻫﻨﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻩ ﺍﯼ ﺭﻭﺡ ﺟﻨﻮﻥ ﺗﺎ ﻏﺰﻝ ﺑﻌﺪ

ﺩﺭ ﻏﯿﺮﺕ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﭘﺎﯼ ﻃﻠﺐ ﻭﺷﻮﻕ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺖ

ﺑﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﺮ ﺳﻨﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﺗﻘﺼﯿﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻏﺮﯾﺒﯿﻢ

ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ

ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮑﻨﻢ ﺷﮑﻮﻩ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﻧﻪ ﮔﻼ‌ﯾﻪ

ﺍﻟﺤﻖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﺧﻮﻧﺮﻧﮓ ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ