سبکبالم پر اندیشه

سبکبالم پر اندیشه
تو با من ساز شَهِ پیشه
سحرگاهان شوی پیدا
چو بادی در تَهِ بیشه
مرا با خود کنی پنهان
میان شهدی از شیشه
شوم شیرین چو قندی ناب
کنم گلگون هر تیشه
سرای ما شود بی تاب
ببندد غم زِهَر ریشه