طلوع نفتی و غروب هسته ای یا طلوع وابستگی و غروب استقلال

طلوع نفتی و غروب هسته ای یا طلوع وابستگی و غروب استقلال؟!

نقد و تحلیل ایده طلوع نفتی و غروب هسته ای آقای شاکری

تز خطرناک «طلوع نفتی و غروب هسته‌ای» نه یک راهبرد اقتصادی بلکه یک خطای فاحش محاسباتی در امنیت ملی است.
در آنارشی نظام بین‌الملل معامله بر سر «مؤلفه‌های قدرت سخت» (Hard Power) به امید واهی «گشایش‌های نفتی» قمار بر سر موجودیت است.

تجربه تاریخی کاراکاس پیش روی ماست ونزوئلا با بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان همین پیشنهاد تعامل انرژی را روی میز گذاشت، اما پاسخ اتاق‌های فکر واشنگتن نه «توسعه اقتصادی»، بلکه طراحی کودتا و پروژه براندازی مادورو بود.
این یک اصل رئالیستی است:اقتصاد متغیر وابسته و امنیت، متغیر مستقل است.
هیچ‌گاه نمی‌توان «سپر بازدارندگی» را با «بشکه‌های نفت» معاوضه کرد.

زمانی که یک کشور خود را از اهرم‌های فشار استراتژیک (مانند توان هسته‌ای) خلع سلاح کند، از یک «بازیگر تاثیرگذار» به یک «طعمه ژئوپلیتیک» تنزل می‌یابد.اشتهای هژمون سیری‌ناپذیر است
تاریخ نفت ایران گواه است که هرگاه «طلای سیاه» بدون «حفاظ امنیتی» زیر دندان غرب مزه کند، استراتژی آن‌ها از «تعامل» به «تصلب و مصادره کامل» تغییر فاز می‌دهد.

نفت بدون پشتوانه هسته‌ای طلوع ثروت نیست، بلکه غروب حاکمیت ملی و تکرار تراژدی وابستگی است و البته یک نتیجه این ایده غلط افتادن در تله آمریکا برای فاصله انداختن بین ایران و چین است .