لب، که می گشایی

لب، که می گشایی
وحشی ترین رویاها، هم
دو زانو به گوش می نشینند!

لبخند، که می زنی...
دست هایم با هزارشرم و حیا
میل به چیدن تمشک های باران خورده می کنند!
موسیقی نسیم و برگ است انگار

طنین خنده هایت در شب دیدار...

نگاه که می کنم...
دیوانه می شوی از عشق!

همچون ،بادی سرد و سرکش!

در دلم ، عطر نگاهیست
که خوب می داند

چطور تا آخرین باران، برایت زنده بماند

چطور کاج ها را ،عاشق کند!!
جنگل را، مستانه به رقص آورد!!
و چطور پروانه را خیس کند از پاییز!!

در یک غروب نمناک و غم انگیز...